زمين در مدت طى مدار خود بدور خورشيد پانصد بار با اين رگبارها مصادفست ، ولى بجز در موارد استثنائى ( مانند سنگهاى آسمانى كه احيانا بعنوان عذاب گروهى مىباريده است ) آنقدر ريزند ، و فاصله‌شان آنقدر از هم دور است كه باستثناى مردم خبره از وجودشان اطلاعى نمىيابند . در بارانهاى شهابى بسيار مهم سنگهاى آسمانى در نقطهء واحدى از آسمان ظاهر ميشوند مثل اينكه از سوراخى بيرون ميريزند . در سال 1833 و بعد 1861 مركز اين آتشفشانى در صورت فلكى اسد بوده است ، البته در حقيقت تيرهاى شهاب بموازات هم در فضا شناورند : و اينكه مينمايد از يك نقطه مىآيند اشتباه بصريست ، مانند خطوط موازى راه آهن ، كه در عين موازات كامل جسم منتهاى افق ديد خود را از آنها نقطه اى پيوسته مىبيند . بر طبق مدارك تاريخى اين جريان هر 33 سال يك بار ، قرنهاست كه تكرار مىشود ، كه آخرين بارش بسال 1932 روى داده است . هارلو شاپلى ( Chaply harlou ) حساب كرده است كه يكهزار ميليون از اين سنگهاى ريز آسمانى هر روز با زمين ما مصادف شده ، و در شعلهء زود گذرى نابود ميشوند ، و شايد هم اغلب آنها هيچ ارتباطى با ستارگان دنباله‌دار نداشته باشند ، فضاى دور خورشيد ظاهرا پر از آنهاست ، و اضافه بر آن عده‌اى هم از منظومه‌هاى ديگر به طرف ما ميآيند ، كه قبلا بين ستارگان در اقصى نقاط آسمان سرگردان بودند شايد عده‌اى هم از آنها به طرف خورشيد در سفرند ، و عده‌اى ديگر جذب قوهء جاذبه ، سرعت متوسط اين مهمانان بيشتر از هفتاد كيلومتر در ثانيه است ، و به همين علت ميگوئيم از مراكز بسيار دور در فضا سرچشمه ميگيرند . و گاهى سنگ آسمانى بزرگى به زمين پرت مىشود ، مانند قطعهء هيولائى كه در