ستارگانى ديگر در ساير طبقات آسمانى نميتوان كرد ، بلكه از آيهء : وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ ميتوان فهميد كه ستارگانى هم در ساير آسمانها وجود دارد ، كه جايگاه جنبندگانى است كه خدا ميان آنها بخش كرده ، زيرا « فيهما » هر دوى زمين و هفت آسمان را در بر دارد ، و جنبنده هم نيازمند به جايگاهى است ، بويژه « دابه » ايكه بر روى زمين در حركت است ، زيرا دواب و جنبندهاى غير زمينى مانند دريائى و هوائى دومين نمونهء « دابه » و راه رونده مىباشند . سخنان برخى از مفسران در اين پيرامون : خوئى در شرح نهج البلاغه گويد : « گروهى از علماء - كه از جملهء آنان سيد جزايرى و شارح معتزلى است - بر آنند كه ستارگان در آسمان اولند ، بشيخ بهاء الدين عاملى نيز اين عقيده نسبت داده شده ، و ظاهر سخن فخر رازى هم چنانست « 1 » حق هم همين است ، چنان كه از سه آيهء قرآنى هويدا است » . سپس بآيات مورد بحث استدلال جسته بدون آنكه به آن گونه براهين كه گذشت تمسك جويد . و فخر رازى « 2 » در تفسير آيهء وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ گويد : « آيهء فوق ظهورى در اين ندارد كه جايگاه ستارگان آسمان اول باشد ، و در هر دو صورت اين آسمان با ستارگان زينت يافته است » . ولى چنان كه دانستيم آيات مورد بحث ظهور بسيار روشن در تعيين جايگاه ستارگان دارد كه نخستين آسمانست .

--> ( 1 ) - ( ج 1 ص 403 ) . ( 2 ) - ( ج 30 ص 60 ) .