روزى كه موجود مضطرب ( زمين ) دچار اضطرابى بىسابقه گشته ، و بطور كلى منفجر گردد . رجفة : بمعنى اضطراب در حركت بوده و دو نوع است : 1 - اضطرابى كه موجب اختلال نظام موجود شود ، مانند رجفهء قيامت كه زمين را دچار انفجارى مهيب نمايد ، چنان كه « رجفه » و حركت پر اضطرابش پيش از رام و راهوار شدن اين گونه بوده است . 2 - اضطرابى كه آرامش مطلق در آن محفوظ مانده ، و از لحاظ حركات درهم و گوناگونى كه دارد از آن به « رجفه » تعبير شده است ، مانند حركات كنونى زمين كه لطيف‌ترين و درعين‌حال جامعترين تعبيرى كه مىتواند در يك كلمه اين حركات گوناگون را نمودار كند تنها لغت رجفه و اضطراب است . على بن ابراهيم قمى صريحا « الرجفة » را به زمين تفسير نموده گويد : يعنى : الأرض ، و روى اين تعبير بايد گفت تا به جائى حركات زمين از نظر قرآن مسلم است كه « الراجفة » را بعنوان يكى از صفات لازمهء زمين معرفى نموده ، و بسى شگفت‌انگيز است ، كه چگونه گروهى الراجفة را بعنوان توصيف زمين از لحاظ آينده ( قيامت ) توجيه كرده گويند : اطلاق اضطراب بر زمين بعلاقهء مايئول : يعنى بملاحظهء اضطرابيست كه در رستاخيز عمومى متوجه زمين خواهد شد . و روشن است كه اين توجيه مجازى علتى بجز پندار سكون زمين نداشته ، و خود اين پندار بىاساس را قرينه بر معنى خلاف حقيقت دانسته‌اند . از امير المؤمنين على عليه السّلام است كه دربارهء حركات زمين فرمايد : « و عدّل حركاتها بالرّاسيات من جلاميدها و ذوات الشّناخيب الشّمّ من صياخيدها فسكنت من الميدان برسوب الجبال في قطع أديمها .