و خدا حركات گوناگون زمين را با ميخهاى بلند سنگين كوهها و قله‌هاى مرتفعى كه سر به آسمان كشيدهء تعديل فرمود ، و در نتيجه زمين از اضطراب در حركات آرام گرفت ( و نه آنكه به كلى ساكن شود ) و اين آرامش بوسيلهء كوفته شدن و ثبوت كوهها در اعماق خاكهاى زمين حاصل گرديد . و نيز از آنحضرت است كه : « و وتّد بالصّخور ميدان أرضه » « 1 » . ميخكوب كرد با كوههاى بلند ، اضطراب زمين را . و نيز فرمايد : « فسكنت على حركتها من أن تميد بأهلها أو تسيخ بحملها أو تزول عن مواضعها فسبحان من أمسكها بعد موجان مياهها و أجمدها بعد رطوبة أكنافها فجعلها لخلقه مهادا و بسطها لهم فراشا فوق بحر لجّى راكد لا يجري و قائم لا يسري تكركره الرّياح العواصف و تمخضه الغمام الذّوارق انّ فى ذلك لعبرة لمن يخشى » . پس زمين در عين حركتى كه داشت نسبت بسرنشينانش ( در طيرانهاى سرسام آور خود ) آرام گرفت و سرنشينان خود را همچنان در آغوش حفاظت نگهدارى كرد ، و هرگز از مدارهاى خود انحرافى نجست ( اين از جمله خواص كوههاست براى زمين ) پس منزه است آن پروردگارى كه پس از موجهاى شديد آبهاى زمين آن را همچنان نگه داشت ، و رطوبات زياد آن را خشك نمود ، تا براى آفريدگانش گهواره‌اى آرام و بساطى رام گردد ، زمين را بر گردهء دريائى عميق و راكد ( درياى فضا ) پاى بر جاى نهاد ، بادهاى وزنده آن را بدوران آورده و ابرهاى ريزان آن را شديدا به حركت آورد ، و در اين ( بدايع خلقت ) براى خدا ترسان عبرتها است .

--> ( 1 ) - ميدان : حركت دورانى با اضطراب و تشنج است .