ميماند ، و روى اين اصل معنى دوم در جنب معنى اولى استقلالى نداشته و از فروع آن بشمار است . و مفسران بپندار سكون زمين ، لغت كفات را نيز بمعنى دوم پنداشته ، و بطور ناآگاه بر خلاف ظاهر قرآن توجيه كرده‌اند . سئوال : با آنكه كفات مصدرى از كفت يكفت مىباشد ، چرا در اين آيه آن را بمعنى فعل گرفته‌اند ؟ در پاسخ سه وجه به نظر ميرسد : 1 - از لحاظ اينكه زمين با سرعتى محير العقول و سرسام‌آور على الدوام در حركت است ، و آنى از حركت باز نمىايستد ، از اين فضاپيماى سريع السير بعنوان مبالغه به پرواز تعبير شده است - آيا زمين را پرواز نيافريديم ؟ . 2 - و پيرو همين وجه است اين سخن كه : كفاتا مفعول مطلق تأكيدى فعل محذوف يعنى يكفت مىباشد ، بدين معنى كه : پرواز كردنى . . . پروازى سريع كه كمتر پرنده‌اى در جهان آنگونه سرعت دارد . اين جمع كردن بال براى پرواز كه در زمين است وضع معمولى نيست - بلكه قبض با نيروى مرموز جاذبه ، نه آنكه با بالهاى جسمانى ، و پروازش بدون پر و بال است با سرعتى شگفت‌انگيز ، نه مانند پرندگان معمولى - آرى يكف كفاتا - زمين بالهاى مخصوص ( جاذبه ) خود را جمع مىكند ، براى پرواز جمع كردنى براى پرواز كردنى كه هر دو شگفت‌انگيزند . و چنان به نظر ميرسد كه وجه اول از لحاظ معنى و عدم تكلف حذف و غيره روشن‌تر باشد . 3 - كفاتا بمعنى اسم فاعل يعنى كافتا باشد « آيا زمين را پروازكننده قرار نداديم ؟ . . . »