و عقايد و اخلاق و اعمالشان است و نه بدن‌هاشان « 1 » ، كه صفت شرك در اختصاص روح و عقيده‌ى قلبى و كارهاى شرك‌آلود آن‌ها است ، نه بدنى ، كه بدن هرگز نه موحد است و نه مشرك بلكه بدن موحد با مشرك از هر نظر يكسان است ، و اكنون اگر مشركان به‌علت نجاست بدنى دخولشان در مكه - كه قرب مسجدالحرام است - حرام باشد . بايستى اين حكم تمامى نجاست‌ها را بلااستثنا در برگيرد - و نه فقط يك نوع خاصّ از نجاست‌ها را - و روى اين اصل اصولًا زندگى در مكه‌ى مكرّمه به‌علت وجود ضرورى اين همه نجاست‌ها حرام خواهد بود . زيرا « فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدِالْحَرام » نزديك شدن به‌مسجدالحرام را بر مشركان حرام كرده و نه تنها دخول در خود مسجدالحرام را ، روى اين اصل « رجس » مشركين تنها معنوى است و نه بدنى ، زيرا داخل كردن نجاست در مسجد الحرام هم اگر مسجد را مُلَوَّث نكند و يا اهانت نباشد هرگز حرام نيست ، تا چه رسد در كل مكه و يا كل حرم ، كه اصولًا اين دو مكان بايد از دخول هر نجاستى خالى باشد ! : كه در كل سكونت مؤمنان ، بلكه معصومان هم به‌علت نجاست‌هايى بايد در مكه و حرم حرام باشد ! پس اين « نجس » تنها نجاست صد در صد روحى و قلبى و عملى مشركان است كه حتى نزديك شدن به‌مسجدالحرام و كعبه معظمه را - كه ام‌القرى و پايگاه توحيد و جايگاه هرگونه طهارت روحى است بر آن‌ها - حرام مىكند . آرى ! اين‌جا نزديك شدن به « مسجدالحرام » - و نه تنها دخول در آن - مورد نهى است ، و نزديك مسجدالحرام تمامى مكه مكرمه است ، و سپس كل حرم ، « و ان خفتم عَيْلَةً . . . » نيز كه ترك نزديك شدن مشركان را به مسجدالحرام موجب ترك تجارت و بينوايى دانسته ، نزديك شدن به مسجدالحرام را به‌خوبى معنى مىكند كه دست‌كم كل

--> ( 1 ) - علامه در تذكره و نراقى در مستند نجاست كافر را به اشْهَرِ علما نسبت داده است و از شافعى نقل كرده كه مشرك را هم پاك دانسته برحسب روايتى كه پيامبر بزرگوار صلى الله عليه و آله و سلم از ظرف زنى بت پرست وضو گرفت . و شيخ طوسى هم در نهايه و مفيد و عمانى و نيز از معاصران مرحوم آية اللَّه حكيم اهل كتاب را كلًا پاك مىدانند . و گروهى ديگر از آنان مانند مرحوم آقاى خمينى و آقاى منتظرى اهل كتاب را پاك عينى و نجس سياسى مىدانند