الى رَبِّكَ كَدْحاً فَمْلاقيه » و ديگر هيچ . و كسانى كه توان كارى را ندارند ، و يا به‌كارى واجب‌تر از اين‌گونه كارها مشغولند كه مىكوشند تا شرعمدارانى شايسته باشند ، و يا كارشان براى معاششان كافى نيست ، اين‌ها حق دارند از ماليات‌هاى مستقيم و غيرمستقيم اسلامى كه سر جمعش بيت‌المال است به‌طور شايسته و عادلانه استفاده كنند - كه اين هم « تجارة عن تراض منكم » است زيرا دادن مالى در برابر ستاندن اجرى جميل است ، هم‌چون هبه و هديه و مانندشان - و نه تنها چون عمامه‌اى بر سر دارند و يا دلقى و كشكولى به‌دست ، و يا نان‌خور نسب خود باشند كه چون سيد هستم ، و از اين قبيل وسايل مفت‌خوارى كه از نظر شرع به‌كلى محكوم و مذموم است ، چنان‌كه از سيدى پرسيدند شغلت چيست ؟ گفت شغلم سيدى است ، و از شيخى همين پرسش را كردند گفت شغلم آخوندى است ، نه ! و هرگز اسلام هيچ‌گونه مفت‌خوارى را تجويز نكرده و نمىكند ، بلكه چون همگى مؤمنان هم‌چون يك تن واحد بايد همكار و غمخوار يكديگر باشند ، بخشى از اموالشان را بايستى به‌مصرف بىنوايانى برسانند كه اصولًا توان هيچ كار و درآمدى را ندارند ، و يا كوشش شان براى معاششان كافى نيست . و نه اين‌كه حق مسلم فقراى جامعه را خرج شيخ و سيد بودن ديگران نمايند كه اصولًا هيچ‌كدام از اين دو هيچ مجوز و امتيازى براى اخذ اين وجوه نيست مگر اين‌كه فقير شرعى باشند و توانايى و قدرت هيچ كارى را نداشته باشند كه مثلًا كور باشند يا فلج و يا پير و سالخورده باشند . و بخشى ديگر هم كه به‌عنوان سهم امام عليه السلام و نيمى از خمس است ، نيز « فى سبيل‌اللَّه » كه بايد به‌مصرف ايمان و همگانى كردن آن برسد ، بنابراين اين بخش بايستى به‌مصرف شرعمدارانى برسد كه با تحصيلات شايسته‌ى علوم اسلامى بر محور قرآن و سنت در ميان مؤمنان « حصون الإسلام » و ديوارهاى خانه‌هاى همگانى اسلام باشند و ديگر هيچ . خريد و فروش مسأله‌ى 502 - خريد و فروش - برحسب كريمه‌ى « أحلَّ اللَّه الْبَيْعَ » ( سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 275 )