« بَيِّنات و زُبُر » با براهين روشن و روشنگر كتاب‌هاى وحى تحقق يابد ، در جو اسلامى هر دوى بينات و زبرش « كتاب و سنت قطعيه » است زيرا اين هر دو كه معجزه‌ى رسالت و خود رسالت مىباشد در قرآن جمع است ، كه هرگز زمينه‌اى براى اختلاف در ميان عاقلان ندارد . و اگر در شرايع ديگر بينّات ، معجزات انبياء ، و زُبُر كتاب‌هاى آسمانى بوده است . امّا در شريعت پايانى هر دوى آن‌ها در [ قرآن كريم ] جمع است كه سنت محمدى صلى الله عليه و آله و سلم هم اصلش قرآن است . چه در بعد دلالت لغوى و يا دلالت وحيانى ويژه از حروف رمزى رسمى ، و يا رمزهايى در كلمات دالّش و بطون آياتش . و مىبينيم ، همان‌گونه كه « أهل الذِّكْر » تنها بر محور « بَيِّناتْ و زُبُر » آگاهان شايسته و بايسته مىباشند ، پژوهشگران و پرسش‌كنندگانِ از آنان نيز بايستى « بالبينات و الزبر » پرسش كنند ، و نه آن‌كه هر چه از آنان شنيدند بدون هيچ برهانى بپذيرند كه در اين صورت تقليدشان كوركورانه و يهودىگونه خواهد شد . مسأله‌ى 9 - در پرسش از اهل‌الذكر اگر شما خود داراى نيروى استنباطيد ، بايستى پرسش شما نيز بر پايه‌ى « كتاب و سنت » باشد كه اگر از ديگران هم پيروى كنيد بايد پيروى و تقليد شما نيز بر همين مبناى تفصيلى باشد ، و گرنه لااقل بايستى تا سرحد امكان تحقيق كنيد تا بفهميد كه شخص مورد سؤال شما تنها برمبناى « بينّات و زُبُر » - كه براى مسلمانان كتاب و سنت است - نظر مىدهد و ديگر هيچ ، كه « اهل‌الذكر » : دانايان ، هر اندازه هم كه دانا باشند اگر بر محور قرآن و سنت قطعيه نظر ندهند هرگز نظرات و فتاواى آن‌ها هيچ‌گونه ارزشى ندارند « 1 » . بنابراين همگى مكلفان بايستى در راه به‌دست آوردن مجهولات دينى خود اجتهاد و

--> ( 1 ) - و اين مورد وجه ديگرى رانيز مىطلبد كه ( إنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُون‌َبِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ ) اگر توان يافتن احكام شرعى را به‌وسيله‌ى بينات و زبر هرگز نداريد ، در اين مرحله‌ى آخرين حتمااز شرعمدارانى پيروى كنيد كه به‌خوبى مىدانيد بر اين دو مبنا فتوا مىدهند