آيه‌ى 185 ) مىباشد كه خدا براى شما آسانى مىخواهد نه سختى » كه سختى در وطن مانع روزه و آسانيش در هر سفرى موجب روزه است . اصولًا مرض و سفر كه عذرى براى روزه مقرر شده تنها براى حرج و يا عسرى است كه در اين دو حالت پيش مىآيد ، روى اين اصل تنها در اين دو حالت روزه واجب نيست ، البته در صورتى كه حرج يا عسر اختيارى نباشد ، و يا در صورت اضطراريش توان و امكان بر طرف كردنشان دركار نباشد . روزه مستحب مسأله‌ى 412 - اگر نه بيمارى و نه ترس از بيمار شدن دارى ، ولى جورى ناتوانى كه روزه برايت طاقت‌فرسا است ، در اين‌جا روزه واجب نيست بلكه مستحب است . مسأله‌ى 413 - مسافرتى كه روزه در آن حرام است مانند مسافرى كه ميداند در آن گرفتار عُسر و اضطرار مىشود و قهراً توانايى انجام روزه از او سلب مىگردد چنين مسافرتى در ماه مبارك رمضان براى مكلف جايز نيست ، مگر در صورتى كه ضرورتى برابريا برتر پيش آيد ، بنابراين مسافرتى كه روزه‌اش عسرآور است براى فرار از روزه و يا هر مقصد ديگرى كه ضرورى نيست و يا ضرورتى كم‌تر دارد در ماه رمضان كلًا حرام است ، و اگر روزه در سفرى غير ضرورى طاقت‌فرسا هم باشد اين روزه واجب است ، زيرا خودش بدون ضرورت موجب طاقت‌فرسايى شده ، و اگر روزه‌اش در اين حالت زيان آور شود حرام است ولى با اين‌كه در اين صورت معذور است و بايد روزه را افطار