به‌زانوها برسد . مسأله‌ى 272 - خود ركوع از واجبات ركنى نماز است ، و ذكر ركوع واجب غير ركنى است ، و آن‌چه اين‌جا مسلم و حداقل واجب است « ذكراللَّه » : است ، گرچه با گفتن « اللَّه‌اكبر » باشد ، و بهتر آن است كه « سبحان‌اللَّه » يا « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَ بِحَمْدِه » و چه بهتر كه اين اذكار مكرّر نيز باشد . مسأله‌ى 273 - ذكر واجب ركوعْ بايد با آرامش بدن باشد ، و براى اطمينان به‌اين آرامش چنان‌كه در خبر است خوب است سه مرتبه « سُبْحان‌َاللَّهِ » بگويد كه لااقل « سبحان‌اللَّه » وسطى در حال آرامش بدن گفته شود . مسأله‌ى 274 - واجب است پس از ركوع طورى بايستد كه كمرش راست گردد ، و اگر به‌حالت نيم‌خيز و يا هرطور ديگرى كه صدق راستى كمر نكند بايستد و به‌سجده رود اشكال دارد ، مگر در صورتى كه معذور باشد و نتواند درست بايستد كه به‌اندازه‌ى ممكن بايد بايستد ، و يا مقدارى از حالت ركوع بلندتر شود ، و اگر اين مقدار هم نتوانست به‌همان حالت ركوع با اشاره‌اى به‌حالت ايستادن به‌سجده رود . مسأله‌ى 275 - اگر به‌جهت عذرى نمازش را نشسته مىخواند ، بايد پس از ركوع كاملًا بنشيند و اگر نتوانست به‌هر مقدار ممكن بايد از حالت ركوع بلندتر شود . و اگر باز هم نتوانست بايد پس از اشاره به‌حالت ايستادن به‌سجده رود . مسأله‌ى 276 - ركوع هم مانند ساير واجبات نماز بايستى با نيت مخصوص خود باشد كه اگر نيت ركوع نكند ، چه نيت كار ديگرى بكند و چه فقط نيت خم شدن داشته باشد ، چنان ركوعى كافى نيست ، و در نيت ركوع كافى است كه به‌عنوان يكى از اركان نماز بدنبال تصميم اصل نماز انجام گردد ، كه اگر بپرسند چه كردى بگويد ركوع كردم . مسأله‌ى 277 - اگر ركوع را فراموش كرده از همان حالت ايستادن براى سجود خم شود ، اين‌جا اگر پيش از سجده يادش آمد كه ركوع نكرده بايد به‌حالت ايستادن برگشته و سپس ركوع كند ، و نه آن‌كه از همان حالت انْحِنائى به‌حالت ركوع برسد ، زيرا قيام متصل به‌ركوع خود ركنى از اركان نماز است كه اين‌جا انجام نشده ، و بايستى جبران