صبح‌گاه - به‌هنگام طلوع فجر صادق - كه بايسته يا شايسته است از خواب ناز ديده برگشايى ، پيش از هر كار بايستى دو ركعت نماز صبح را بجاى آورى ، و هنگام ظهر كه در ژرفاى سرگرمى به‌كارهاى روز مره‌ى زندگى هستى ، بايد همه‌چيز و همه‌كس را پشت سر نهاده و رو به‌معراج نماز آورى ، و به‌هنگام عصر نيز - كه هنوز كارهايت ناتمام است و تو مىخواهى پس از مختصرى استراحت شروع به‌اتمام آن‌ها كنى ابتداً بايستى همين عمل را تكرار كنى و نمازى بنام نماز عصر اقامه نمايى ، و همچنين در آغاز شب نماز مغرب را و تا نيمه‌ى شب نماز عشا را كه در اين پنج وقت حساس كه اركان اوقات شب و روز است اين ركن اصلى ايمان را در همين اوقات ركنى انجام دهى ، تا ركن هستيت با نور ياد خدا مستحكم‌تر و روشن‌تر گردد ، و روشنى بخش همه‌ى كارهاى زندگيت باشد ، تا در انجام وظايف زندگى از خدا و دستورات او غافل نمانى كه « ألا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » ( سوره‌ى رعد ، آيه‌ى 28 ) « هان تنها به‌ياد خدا دل‌ها آرام مىگيرند » و از كارهاى ناهنجار دورى مىجويند . آه ! چه دلنشين است براى دلباختگان حضرت سبحان كه با گفتن « إيّاكَ نَعْبُدُ وَ إيّاكَ نَسْتَعينُ » كه براستى و صافيش در برابر حضرت اقدس الهى اظهار و اعتراف دارند ، كه هرگز لذتى براى اهل معرفت بهتر و والاتر از اين نيست ، و چه عزتى بالاتر از اين كه برمبناى همين اعتراف و الا و به‌عنوان نخستين نمونه‌ى صدقش به‌ركوع روى ، و چون تنها ركوع در « معراج مؤمن » بسنده نيست بايستى خود را پس از برخاستن به‌خاك افكنى ، كه اين « سجده » ظاهر و باطنش والاترين چهره‌ى بندگى ، خضوع و خشوع است . اگر ما معنى و مقصود از نماز را مىدانستيم هرگز از حالت نماز برون نمىشديم : « خوشا آنان كه دايم در نمازند » و اكنون كه شرائط زندگى چنان فرصت هميشگى دايم‌الصلاة بودن را به‌ما نمىدهد ، شايسته است حالت معنوى نماز را شبانه روز - و در تمامى كارها و حالات گوناگون خود - حفظ كنيم ، كه دست‌كم خاصيت « تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَر » اين است كه نماز ما را از تمامى بدىها و زشتىها نگه دارد و