و دو مرتبه أشْهَدُ أَنْ لا الهَ الَّا اللَّه ، يعنى گواهى مىدهم و از روى علم و تصديق مىگويم كه نيست خداى مستحق پرستشى مگر اللَّه ، و دو مرتبه أشْهَدُ أَنّ مُحمَّداً رَسُولُ اللَّه ، يعنى گواهى مىدهم و از روى علم و تصديق مىگويم كه محمّد رسول خدا و فرستادهء اوست به خلق ، و دو مرتبه حَىَّ عَلَى الصلاة ، كلمهء « حىّ » به حاى بىنقطه و ياى مشدّده مفتوحه اسم فعل است به معنى تَعالِ و اقِبل يعنى بيا و رو بيار به نماز ، و دو مرتبه حَىَّ عَلَى الفَلاحِ ، يعنى بيا به فيروزى يعنى به كارى كه باعث فوز و فيروزى به سعادت اخروى است يعنى نماز ، و دو مرتبه حَىَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلَ ، يعنى بيا به بهترين عمل‌ها يعنى نماز . چنان كه در روايت آمده كه سؤال كرد معاوية بن وهب از حضرت ابا عبداللَّه عليه السلام از افضل آنچه نزديك مىشوند به آن بندگان به سوى پروردگار ايشان و از دوست‌ترين اعمال به سوى خداى تعالى ، پس آن حضرت فرمود كه نمىدانم چيزى را بعد از معرفت افضل از نماز . « 1 » و مراد به معرفت اعتقاداتى است كه با آنها ايمان متحقق مىشود و سنّيان ساقط نموده‌اند اين فصل را از اذان و اقامه و بد مىدانند گفتن آن را ، و به جاى آن در اذان صبح الصَلاةُ خَيْرٌ مِنَ النُومْ مىگويند ، يعنى نماز بهتر است از خواب ، و همانا باعث بر بدعت اين اسقاط اجتهاد عمر است كه هرگاه مردم در وقت هر نمازى بشنوند كه نماز بهتر از هر كار و كردارى است ، سست مىشوند در اقدام بر جنگ و اتيان به جهاد و اين باعث فساد است . و پر ظاهر است كه كسى كه تغيير دهد حكم مقرّر خدا و رسول را از روى رأى و صواب ديد خود پس خود را اعلم به مصالح و مفاسد دينيّه و دنيويّه مىداند از داناى حكيم جلّ شأنه و رسول واجب التكريم ؛ و . . . . و دو مرتبه اللَّهُ اكْبَر ، و دو مرتبه لا الهَ الّا اللَّه يعنى نيست خداى سزاوار پرستشى مگر اللَّه . و سنّت است فاصله كردن ميانهء اذان و اقامه به دو ركعت نماز يا سجده‌اى يا نشستنى يا دعايى يا ذكرى يا سكوتى . « 2 » و فصول اقامه هفده فصل است به اسقاط دو تكبير از اوّل اذان و يك تهليل از آخر

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 3 ، ص 264 ؛ بحار الأنوار ، ج 82 ، ص 226 . ( 2 ) . وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 667 .