حسن بن صالح از جملهء علماء ايشان خواندن قنوت را در آن مستحب مىدانند . « 1 » وَ يَداهُ مَضْمُومَتا الاصابع و هُوَ جالِسٌ في التَشَهُّدِ ، فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ التَشَهُّد سَلَّمَ وَ قالَ يا حَمَّاد هكذا صَلِّ . و انگشتان هر دو دست آن حضرت به هم چسبيده بود بر حالى كه نشسته بود براى گفتن تشهّد ، پس چون فارغ شد از تشهّد ، اداى سلام نمود و فرمود كه اى حمّاد بر اين منول كه مشاهده نمودى نماز بگذار . و بايد دانست كه دو ركعت كه امام عليه السلام تعليم كيفيّت گذاردن آن به حمّاد فرمود آن قدرى است كه نماز فريضهء يوميّه كمتر از آن نمىشود ، خواه در حضر و خواه در سفر بلكه نماز كمتر از آن نيست ، خواه واجبى و خواه سنّتى مگر يك ركعت و تركه بعد از هشت ركعت نماز شب و دو ركعت شفع گذارده مىشود و آن هم به اعتبار كمال ارتباطى كه با دو ركعت شفع دارد با آنها يك نماز حساب مىشود و مجموع را نيز وتر مىگويند اگر چه جدا از آن دو ركعت است به اعتبار تخلّل سلام در ميانهء آنها بنابر مذهب اماميّه ، و سنّيان سه ركعت را متصّل مىكنند بدون سلام در وسط . امّا فريضهء يوميّه زياد از دو ركعت مىباشد مثل نماز مغرب كه در حضر و سفر سه ركعت است و نماز ظهر و عصر و عشا كه در حضر چهار ركعت است . و آن ركعات زايده اخيره در كيفيّت موافق دو ركعت اوّلند مگر در قرائت ، چه در دو ركعت اوّل حمد و سوره هر دو خوانده مىشود چنان كه دانستى ، و در ركعات اخيره حمد به تنهاى خوانده مىشود . يا بدل حمد تسبيح كرده مىشود چهار تسبيح يعنى سُبْحانَ اللَّه وَ الحَمْدُ للَّه‌وَ لا إله الّا اللَّه وَ اللَّه اكْبَر يك مرتبه ، يا دوازده تسبيح كه اينها سه مرتبه گفته شود يا نه تسبيح كه سُبْحانَ اللَّه وَ الحَمْدُ للَّه‌وَ لا إله الّا اللَّه سه مرتبه گفته شود ، يا ده تسبيح كه بعد از نه تسبيح كه مذكور شد يك مرتبه و اللَّه اكبر گفته شود . و اگر بعد از فراغ از تسبيحات يك مرتبه استغفراللَّه گفته شود بهتر است .

--> ( 1 ) . رجوع شود به المنتهى ، ج 1 ، ص 298 .