( باب دوّم داستان ادريس ( ع ) ) خداوند تعالى فرمود : ( ياد كن در كتاب ادريس را كه همانا پيامبرى راستگو بود و ما او را تا مكانى بلند مرتبه بالا برديم [ 1 ] ) . امين الاسلام طبرسى طاب ثراه مىگويد : منظور از ( كتاب ) در اين آيه قرآن است و ( ادريس ) جدّ پدرى نوح ( ع ) است و نام او در تورات ( اخنوخ ) بوده و به جهت كثرت تدريس كتب ، ادريس ناميده شده ، يعنى كسى كه كتاب خدا و احكام او را مىنويسد و او اوّلين كسى است كه به وسيلهء قلم نوشته است و نيز اوّلين كسى است كه خياطى نموده و لباس دوخته است و گفته شده كه خداى سبحان به او علم نجوم و حساب و هيأت را تعليم داده و همين امر معجزهء او بود ، و اينكه در آيهء شريفه فرمود : مَكاناً عَلِيًّا يعنى موقعيّتى بلند مرتبه كه همان رسالت الهى است و بعضى هم گفته‌اند خداوند او را تا آسمان ششم بالا برده است . از ابن عباس و مجاهد نقل شده كه خداوند ادريس را مانند عيسى ( ع ) به آسمان برده و او زنده است . و بعضى ديگر گفته‌اند خداوند روح او را ميان آسمان چهارم و پنجم قبض نموده . امّا از امام باقر ( ع ) نقل شد كه معناى رفعت ، رفعت مقام و مرتبهء اوست كه به جهت رسالت الهى محقّق شد و رفعت مكانى مورد نظر نيست . ( علل الشرائع ) با اسناد به وهب آورده است كه ادريس ( ع ) مردى با شكم بزرگ ، تنومند و با سينه‌اى گشاده بوده كه هنگام قدم برداشتن قدمها را نزديك و كوتاه بر مىداشته و او در باره عظمت خداوند و جلال او تفكّر مىنموده كه اين آسمانها و زمين و اين خلق عظيم محققا پروردگارى دارد كه امر آن را تدبير و اصلاح مىكند . پس من بايد اين پروردگار را بشناسم و حقّ بندگى او را بجا آورم ، آن وقت به سوى طائفه‌اى از قوم خود رفت و با موعظه و تذكّر آنان را به عبادت خداوند خالق اشياء دعوت نمود و هزار نفر دعوت او را اجابت كردند و او از ميان آنها هفت نفر را

--> [ 1 ] سوره مريم ، آيه 56 .