يعنى همانطور كه مشركين مكّه مانع از داد و ستد كاروانها با مسلمين مىشدند ، پيامبر نيز مانع عبور كاروانهاى تجارى بسوى مكّه گشت ، چون كاروانهاى شام كه قصد مكّه داشتند به ناچار مىبايست از تنگه‌اى ميان درياى سرخ و مدينه بگذرند ، پيامبر هم گروهى از افراد مسلّح را در اين تنگه گماشت تا مانع از عبور كاروانها شوند و گاهى درگيرى با اين كاروانها به نفع مسلمين تمام شده و غنائمى براى مسلمانان بدست مىآمد و مسلمانان به اين غنائم نياز فراوان داشتند ، چون كفّار مكّه اموال مسلمانان مهاجر را مصادره كرده و آنها را در وضعيّت ناگوارى قرار داده بودند . جنگ بدر : سرانجام كفّار مكّه از اين پيروزيهاى مسلمانان و از دست دادن اموال تجارى خود به خشم آمده و به قصد مقابله و جنگ با مسلمانان به طرف مدينه حركت كردند ، پيامبر ( ص ) نيز به قصد مقابله با آنها بسوى ايشان حركت كرد و در محلّى كه چاه بدر در آنجا بود با يك ديگر رو به رو شدند ، اين واقعه در سال دوّم هجرى روى داد و شمار كفّار 950 نفر بود ، در حالى كه تعداد مسلمانان فقط 313 نفر بود ، با اين همه از آنجا كه مسلمانان به نيروى ايمان مجهز بودند اين نبرد با پيروزى كامل مسلمين به پايان رسيد ، در اين جنگ 70 نفر از سپاه كفر هلاك شدند و 14 نفر از سپاه اسلام به شهادت رسيدند ، شكست كفّار مكّه موجب شد آنها كينهء عميقى از مسلمانان به دل گرفته و در صدد توطئه ديگرى برآيند ، آنها يكى از دلاوران نامدار خود را كه ( عمير بن وهب ) نام داشت به مدينه فرستادند تا پيامبر را بفريبد و او را به قتل برساند ، وقتى عمير به نزد رسول خدا ( ص ) آمد آن حضرت او را از نقشه‌اى كه در سر داشت آگاه نمود ، عمير با شنيدن اين مطالب ايمان آورد و در بازگشت به مكّه به تبليغ اسلام پرداخت و به اين ترتيب دسيسهء كفّار به خودشان بازگشت . جنگ احد : كفّار مكّه پس از مدّتها شور تصميم گرفتند سپاه قدرتمندى به فرماندهى ابو سفيان تشكيل دهند و به منظور جبران شكست بدر به سوى مدينه حركت كردند ، آنها با لشكرى پنج هزار نفرى به كوه احد رسيدند و پيامبر ( ص ) با لشكرى ششصد نفرى از مدينه به جانب احد حركت نمود ، پيامبر ( ص ) از كوه احد به عنوان سنگر و تكيه گاهى براى سپاه خود استفاده كرد و براى سدّ كردن راه نفوذ دشمن از پشت ، عدّه‌اى مرد