ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا [ 1 ] : ( آنچه رسول اللَّه به شما مىدهد برگيريد و از آنچه شما را از آن نهى مىكند دست بداريد ) . در تأويل اين اقوال مىتوان قول حضرت رسول ( ص ) در بارهء بخل سليمان را حمل بر تقيّه نمود ، چون انكار آن بعيد است و نظير آن در روايات بسيارى آمده است ، خداوند داناتر است . ب ) : در ماجراى مرور سليمان ( ع ) از وادى مورچگان خداى سبحان مىفرمايد : وَ حُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ وَ الطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ، حَتَّى إِذا أَتَوْا عَلى وادِ النَّمْلِ قالَتْ نَمْلَةٌ يا أَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَساكِنَكُمْ لا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمانُ وَ جُنُودُهُ وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ، فَتَبَسَّمَ ضاحِكاً مِنْ قَوْلِها وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبادِكَ الصَّالِحِينَ [ 2 ] . وادى نمل بيابانى در طائف است و بعضى آن را در شام دانسته‌اند و آن مورچه ملكهء مورچگان بود و قول اين مورچه بر ساير مورچگان دلالت دارد كه سليمان و لشكرش به صورت سواره يا پياده روى زمين راه مىرفتند و باد آنها را حمل نمىكرد ، چون اگر آنها به وسيلهء باد بين آسمان و زمين معلّق بودند ، آن مورچه نبايد از لگدمال شدن توسّط آنان بيمناك مىشد و شايد اين ماجرا قبل از تسخير باد براى سليمان واقع شده باشد . ( عيون الاخبار و علل الشرائع ) با استناد به داود بن سليمان غازى مىنويسند : از امام رضا ( ع ) شنيدم كه آن حضرت از پدر بزرگوار خود و او نيز از امام صادق ( ع ) نقل مىكرد ، باد صداى مورچه را به گوش سليمان رسانيد و سليمان دستور داد آن مورچه را به نزد او بياورند ، وقتى آن مورچه را آوردند ، سليمان فرمود : اى مورچه ، آيا نمىدانى كه من پيامبر خدا هستم ؟ هرگز به كسى ستم نمىكنم ؟ مورچه گفت : آرى مىدانم ، سليمان گفت : پس چرا از ستم من ترسيدى ؟ مورچه گفت : ترسيدم كه اين مورچگان به زينت و فرّ لشكر تو فريفته شوند و دچار ناسپاسى گشته و ذكر خدا را فراموش كنند !

--> [ 1 ] سوره حشر ، آيه 7 . [ 2 ] سوره نمل ، آيات 20 - 17 .