فصل دوّم ( در خصوص آنچه به او وحى مىرسيد و احكامى كه صادر مىفرمود ) ( امالى صدوق ) رحمة اللَّه با اسناد به امام صادق ( ع ) مىنويسد : خداى سبحان به داود وحى نمود : اى داود تطيّر و فال بد زدن به كسى كه اعتقاد به آن نداشته باشد ضررى نمىزند ، همچنان كه اگر فتنه و بلايى مقرّر شده باشد ، كسانى كه فال بد مىزنند از آن رهايى ندارند . در واقع بايد گفت : اين حديث جامع اخباريست كه فال بد زدن را به كلى نفى كرده يا از وقوع و وجود آن سخن به ميان آورده‌اند . از امام صادق ( ع ) نقل شده : خداوند به داود وحى كرد : بنده‌اى از بندگان من با عمل خيرى به پيشگاه من مىآيد و من بهشت خود را بر او مباح مىكنم ، داود گفت : پروردگارا آن عمل نيك كدامست ؟ خطاب رسيد : او موجب سرور و شادى بندهء مؤمنى گشته اگر چه بواسطهء دانه‌اى خرما باشد . داود گفت : حقّا كسى كه تو را بشناسد هرگز نبايد اميد خود را از تو قطع كند ، سپس خداوند فرمود : اى داود بندهء مؤمن من اگر يك عمل خير انجام داده باشد ، من بهشت خود را بر او واجب مىكنم ، داود پرسيد : خداوندا آن عمل خير كدامست ؟ خطاب رسيد : بندهء مؤمنى كه در راه بر آوردن حاجت برادر مؤمن خود تلاش كند و دوست بدارد كه مشكل او را رفع كند ، اعم از اينكه بتواند حاجت او را رفع كند و يا نتواند . ( مسعودى ) كه از علماى شيعه است مىگويد : خداوند زبور را به زبان عبرانى نازل فرمود كه داراى 150 سوره و مشتمل بر سه بخش بود : بخش اوّل در بارهء وقايعى كه با ظهور بخت النصر روى مىداد . بخش دوّم در بارهء اهل ثور و بخش سوّم شامل پندها و مواعظ بود و هيچ امر و نهى يا تحريم و تحليلى در آن وجود نداشت ، ( حلال و حرام در آن مشخص نشده بود ) . و خداى سبحان به داود ( ع ) وحى كرد : اى داود مرا محبوب خلقم نما ، داود گفت : پروردگارا من خود دوستدار تو هستم ، امّا چگونه تو را نزد خلق محبوب كنم ، خطاب رسيد : نعمات من را به آنها ياد آورى كن ، چون آنها وقتى متوجّه نعمات من باشند مرا دوست خواهند داشت . از امام باقر ( ع ) نقل شده : مرد جوانى كه بسيار خوش اندام و خوش صورت بود در نزد