2 - داود اگر چه به ظنّ قوى مىدانست آنها براى كشتن او آمده‌اند ، بدون اينكه عملى از آنها ببيند و دليلى و نشانه‌اى بر قصد آنها داشته باشد به آنها سوء ظن داشت و اين سوء ظنّ فتنه‌اى بود كه داود به آن گرفتار شد . 3 - دخول آن افراد بر داود فتنه و آزمايش داود بود و او به جهت ورود اين افراد كه قصد قتل او را داشتند از عبادت منقطع شد و استغفار او به همين جهت بود و غفران الهى به جهت احترام داود و تعظيم وى به او تعلّق گرفت . بيضاوى مىگويد : نهايت آنچه از اين مطالب استفاده مىشود اين است كه داود ( ع ) نيز مانند ساير انسانها در طبيعت خود ميل به دنيا و شهوات آن را داشته است و خداوند با اين ماجرا او را تنبّه و آگاهى مىبخشد و استغفار و انابهء او به همين جهت بوده است . از آنجا كه عصمت انبياء عليهم السلام با براهين و دلائل ثابت شده است ، واجب است كه مواردى كه ظاهر آن با اين اصل منافات دارد ، تأويل و تعبير نمائيم و لذا آنچه را كه شايستهء شأن داود ( ع ) نيست بايد به وجوه گوناگون توجيه نمود و اخبار مخالف آن بر وجه تقيّه بوده است .