عاقل و حكيمى نيافتى ، خودت پيغام خود را برسان ، هر گاه در راه خود سرگردان شديد ، از ادامه راه باز ايستيد و وقتى در هدف خود ترديد كرديد متوقّف شويد و درنگ كنيد و اگر شخص واحدى را در آنجا ديديد از او راه را نپرسيد و هدايت مخواهيد ، چون شخص تنها در بيابان چه بسا جاسوس راهزنان باشد يا شيطانى باشد كه بخواهد شما را متحيّر و سرگردان كند ، و اگر دو نفر را ديديد از آنها حذر كنيد ، مگر آنكه چشم بصيرت داشته و امور ناديدنى را ببينيد ، چون شخص عاقل وقتى چيزى را با چشم خود ببيند ، حقّ را در آن مىشناسد و همواره فرد حاضر چيزهايى را مىبيند كه غائبان نمىبينند . اى پسرم هرگز وقت نماز را از اوّل وقت تأخير ميانداز و براى وصول چيزى در آن سستى مكن ، چون اداى نماز دينى بر گردن توست و همواره نماز را به جماعت بخوان ، اگر چه در قلهء كوه باشى و هيچ وقت روى چهارپا و مركب خود نخواب ، چون در اين صورت به سرعت از پشت آن به زمين ساقط مىشود و اين عمل فعل حكيمانه‌اى است ، مگر آنكه در نزديكى محلّى باشى كه امكان استراحت در آنجا وجود داشته باشد و وقتى كه به مقصد نزديك شدى از چهار پايت پياده شو و ابتدا غذا و علف او را بده و بعد از او به تغذيه خودت بپرداز و وقتى پياده شدى ، قبل از نشستن دو ركعت نماز بگزار و بر زمينى كه به آن واردشده‌اى و اهل ، آن سلام و درود بفرست ، چون در هر مكانى جمعى از ملائكه حضور دارند و هميشه از سفر كردن در ابتداى شب بپرهيز و به هنگام سفر همواره از نيمه شب تا آخر آن به خواب و استراحت بپرداز و مبادا صداى خود را در طول مسير به آواز بلند بر آورى . امين الاسلام طبرسى مىگويد : در بارهء لقمان اختلاف شده است ، بعضى گفته‌اند : او حكيم بوده ولى نبى نبوده ، اين قول ابن عباس و بيشتر مفسّرين است ، بعضى او را پيامبر دانسته‌اند ، بعضى او را بندهء سياهپوست حبشى بسيار درشت اندام و زشت و لنگ دانسته‌اند كه در زمان داود ( ع ) زندگى مىكرده ، بعضى مردم به او گفتند : اى لقمان ، آيا تو همراه ما گوسفندان را نمىچراندى ؟ پس از كجا صاحب حكمت شده‌اى ؟ ! او گفت : به جهت امانتدارى ، راستگويى و سكوت در بارهء چيزى كه ارتباطى به من نداشت ، برخى گفته‌اند : او پسر خواهر ايّوب بوده ، و برخى او را پسر خالهء وى دانسته‌اند و از رسول اكرم ( ص ) نقل شده : لقمان نبى نبود ، امّا بنده‌اى بود كه بسيار