مىشنيد ، ولى آنها را نمىديد ) و به او گفتند : اى لقمان ، آيا مىخواهى خداوند تو را خليفه و جانشين خود در زمين قرار دهد تا ميان مردم حكم نمايى ؟ لقمان گفت : اگر پروردگارم فرمان دهد به گوش دل مىشنوم و اطاعت مىكنم ، چون اگر پروردگارم چنين فرمان دهد ، مرا يارى نموده و مرا تعليم داده و عصمت مىبخشد و اگر پروردگارم به من اختيار داده من عافيت و كناره‌گيرى از اين مسئوليّت عظيم را ترجيح مىدهم ، ملائكه گفتند : اى لقمان ، بدان كه حكومت ميان مردم تو را به بيشترين آزمايش و امتحان دچار مىكند و در عوض به بالاترين مراحل دين مىرساند ، در ادامهء حديث مىگويد : ملائكه از حكمت او متعجّب شدند و خداى رحمان منطق او را نيكو شمرد ، پس از فرداى آن روز ، خداوند بر او حكمت نازل فرمود و او را از فرق سر تا نوك پا غرق در حكمت و دانش نمود ، در حالى كه خوابيده بود ، او را با پوششى از حكمت فرو پوشيد ، پس در حالى بيدار شد كه حكيم‌ترين مردم در زمان خود بود و ميان مردم با حكمت و دانش خود حكم مىكرد و چون خداوند حكمت به او داد و او خليفه بودن را نپذيرفت ، خداوند ملائكه را فرمان داد تا داود را خليفه و حجّت قرار دهند و داود اين امر را پذيرفت و شرطى را كه لقمان كرد ، در پذيرش خود قرار نداد ، لذا خداوند او را جانشين خود در زمين قرار داد و هر بار كه مبتلا به آزمايش و امتحان مىشد ، ( به جز يك بار ) خداوند او را از خطا حفظ مىكرد و از او در مىگذشت و لقمان از آنجا كه هم عصر داود ( ع ) بود ، بسيار با داود ملاقات مىكرد و او را موعظه مىنمود و داود به او گفت : خوشا به حالت ! اى لقمان كه داراى حكمت شده‌اى و در عين حال بلا و امتحان از تو منصرف شده ، چون داود به مقام خلافت رسيده و با خطا و آزمايش مبتلا گشته است . لقمان پسر خود را آنقدر از آتش دوزخ بر حذر داشت و او را موعظه نمود كه از وحشت ( نزديك بود ) بند بند وجودش از هم بشكافد از جمله مواعظ او اين بود كه به پسرش مىگفت : اى پسرم از وقتى كه به اين دنيا آمدى ، دنيا را پشت سر خود قرار بده و از آخرت استقبال كن ، چون خانه آخرت كه از آن مىگريزى از خانهء دنيا كه در آن ساكن هستى به تو نزديكتر است . اى پسرم همنشين دانشمندان باش و ملازم آنها بوده و با آنها جدال مكن كه تو را