الياس گفت : كسى آنها را هلاك كرد كه آنان را اغوا نمود ، پادشاه گفت : از درگاه پروردگارت بخواه تا بر آنها باران ببارد . وقتى شب فرا رسيد الياس بازگشت و به درگاه الهى دعا كرد و به يسع گفت : در پهنهء آسمان نگاه كن ، چه مىبينى ؟ او گفت : ابرى مشاهده مىشود ، الياس گفت : بشارت باد بر شما ، بارش باران ، پس اموال و نفوس خود را از غرق نجات دهيد ، آنگاه آسمان باريد و زمين سرسبز شد ، آن قوم هم صالح شدند و الياس در ميان آنها زندگى كرد ، بعد از مدّتى مجددا گرفتار طغيان و ستم شدند و حقّ الياس را انكار كردند و مرتدّ شدند ، سپس خداوند دشمن ستمگر آن قوم را بر آنها مسلّط نمود ، آنها پادشاه و همسرش را به قتل رساندند و جنازهء آن دو را در بستانى كه صاحب آن را همسر پادشاه به قتل رسانده بود انداختند . سپس الياس ، يسع را وصىّ خود قرار داد ، و خداوند الياس را با لباسهايى از نور به آسمان برد و او كساء نبوّت را به يسع بخشيد . از آن پس خداوند او را نبىّ بنى اسرائيل قرار داد و به او وحى نمود و او را تأييد كرد ، بنى اسرائيل هم او را تعظيم و تكريم مىكردند و به هدايت او راهنمايى مىشدند . شيخ طبرسى مىگويد : در بارهء الياس اختلاف شده است ، بعضى گفته‌اند او همان ادريس ( ع ) است و بعضى معتقدند او از انبياء بنى اسرائيل و از اولاد هارون بن عمران و پسر عموى يسع بوده و نام او الياس بن يسع بن فخاس بن عيزار بن هارون بن عمران بوده . از ابن عباس و محمّد بن اسحاق و غير ايشان نقل شده : الياس ( ع ) پس از حزقيل به جهت وقايع بزرگى كه ميان بنى اسرائيل واقع شد ، مبعوث شد ، و گفتيم كه بعد از فتح شام يوشع وصى موسى بنى اسرائيل را در آنجا مسكن داد و آن سرزمين را بين قبايل و اسباط بنى اسرائيل قسمت نمود و گروهى را در بعلبك سكنى داد كه آنها قبيله الياس بودند و خداوند الياس را پيامبر ايشان قرار داد ، پادشاه آن قوم هم دعوت الياس را پذيرفت ، امّا همسرش با الياس مخالفت ورزيد و قصد قتل او را نمود ، الياس هم به كوهها و صحرا گريزان شد ، و يسع را به جاى خود در ميان قوم قرار داد ، سرانجام خداوند الياس را به آسمان برد و او انسانى ارضى و سماوى گشت ، خداوند هم دشمن آن پادشاه را بر او و همسرش مسلّط نمود و او آن دو را به قتل رساند ، بعد از آن خداوند يسع را پيامبر بنى اسرائيل قرار داد و آنها به او ايمان آوردند . گفته شده : الياس صاحب بيابانهاست و خضر صاحب جزيره‌ها مىباشد و آنها در