أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها [ 1 ] . و در روايت صحيح از عامه و خاصه نقل شده كه رسول خدا ( ص ) فرمود : ( انا مدينه العلم و على بابها ) ، ( من شهر علمم و على دروازهء آن است ) . و نيز فرمود : اهل بيت من مانند كشتى نوح هستند كه هر كس همراه آن شود نجات يافت و هر كس از آن جدا شد غرق و نابود گشت . صاحبان مذاهب اربعهء اهل سنّت ميان خود و خدايشان و سائل و ابوابى قرار داده‌اند ، ( ابو حنيفه ، شافعى ، مالك ، احمد بن حنبل ) و احكام خود را از آنها دريافت مىكنند ، در حالى كه آنها احكام را از راه قياس و استنباط و آراء خود جعل كرده‌اند . همچنين عبادات صوفيه و اصول فاسدشان كه از شيوخ خود اخذ مىكنند و شيوخشان نيز از گذشتگان خود گرفته‌اند و در نهايت به اهل خلافت و بدعت منجر مىشوند و نتيجه هر بدعت و ضلالتى آتش دوزخ است . ( قصص الأنبياء ) راوندى از علماى اماميه نقل مىكند كه امام صادق ( ع ) فرمود : روزى موسى به همراه يكى از بهترين يارانش براى مناجات روانه طور شد ، و آن مرد در دامنهء كوه نشست و موسى به بالاى كوه صعود كرد و به مناجات پرداخت ، وقتى موسى به پايين كوه رسيد ، مشاهده كرد حيوانات وحشى آن مرد را تكه تكه كرده‌اند ، بسيار متأسف شد ، در همان لحظه به او وحى رسيد : او نزد من مرتكب گناهى شده بود و من خواستم تا ( با اين مرگ فجيع ) گناه او آمرزيده شود و با قلبى پاك و پرونده‌اى عارى از گناه به ملاقات من بشتابد . در همان كتاب از امام باقر ( ع ) نقل شده : خداوند تعالى به موسى وحى نمود كه بعضى از بندگان من هستند كه به سوى بهشت تقرّب مىجويند و من حكم ورود آنها را به بهشت صادر نموده‌ام ، موسى گفت : ايشان كيستند ؟ خطاب رسيد : كسانى كه در راه بر آوردن حاجت مؤمنى گام بردارند . يعنى همين گام نهادن و سعى كردن در بر آورده كردن حاجت مؤمن ثواب و پاداش دارد ، اگر چه كه انسان نتواند حاجت او را بر آورد ، و اين مطلب در روايت‌هاى ديگر نيز به آن تصريح شده است و در حديث صحيح از آن حضرت نقل شده : كسى كه گرد

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 189 .