خانه كعبه طواف كند ، خداوند براى او شش هزار حسنه مىنويسد و شش هزار گناه و بدى را از پروندهء او محو مىنمايد و مقام او را شش هزار درجه بالا مىبرد ، سپس فرمود : برآوردن حاجت مؤمن ده بار افضل از طواف است . سؤالى كه در اينجا مىماند اين است كه آيا در مؤمنى كه بر آوردن حاجتش اين همه ثواب دارد ، فقط شيعه بودن شرط است ؟ و ايرادى ندارد كه در بعضى اعمالش فاسق و نافرمان باشد ؟ و يا حتما بايد در اعتقاد و عمل مؤمن باشد ؟ در پاسخ مىگوئيم : ظاهرا مورد دوّم صحيح است ، چون فاسق داراى چنين احترام و ارزشى نيست ، بله شايد بتوان گفت : همين قدر كفايت مىكند كه تظاهر به گناه و معصيت نداشته باشد و گر نه همهء انسانها به گناه و خطا آلوده مىشوند ، به جز معصومين عليهم السلام . مورد ديگر اين است كه بعضى از صالحين شيعه وضع ظاهريشان انجام معاصى است اگر چه در باطن از گناه بپرهيزند ، امّا چون مثلا از سپاهيان سلطان يا عوامل و حكّام و خدمه آنها هستند مجبور به انجام فرامين مىباشند ، در مثل اين موارد مىگوئيم تظاهر به معاصى نبايد به اندازه‌اى باشد كه شهادت آنها را ردّ كرده و آنها را از حدّ عدالت خارج نمايد تا بتوان به آنها اطلاق فاسق كرد [ 1 ] . كتاب ( القصص ) از امام صادق ( ع ) نقل مىكند : خداوند تعالى به موسى بن عمران ( ع ) وحى كرد : به گروه بنى اسرائيل بگو : از قتل نفس بدون حقّ ( در مقام قصاص ) بپرهيزند ، چون هر كس از شما كه در دنيا فردى را بكشد او را به همان صورتى كه آن مقتول را كشته به قتل مىرسانم . ( الكافى ) از امام صادق ( ع ) نقل مىكند ، اسم اعظم پروردگار 73 حرف است كه چهار حرف آن به موسى ( ع ) داده شده . ( تفسير على بن ابراهيم ) مىنويسد : موسى و هارون عليهما سلام هر دو در تيه ( بيابان ) از دنيا وفات يافتند و روايت شده كه موسى در شب بيست و يكم ماه رمضان قبض روح شد و كسى كه قبر موسى را حفر كرد ملك الموت بود كه به صورت آدمى تجسّم يافته بود ، به همين دليل هم بنى اسرائيل موضع قبر موسى را نمىدانند .

--> [ 1 ] شرح اين مطلب در كتاب ( التهذيب ) آمده است .