كه اين كلام را نشنيده بود به او گفت : معناى اين گفتار چيست ؟ زن آرايشگر به او پاسخ داد : من معبودى دارم كه همه امور عالم به قوّت و قدرت او انجام مىشود ، دختر پادشاه گفت : آيا تو معبودى غير از پدر من دارى ؟ او گفت : آرى ، معبود من ، معبود تو و پدر توست ، آن وقت دختر پادشاه به نزد پدرش رفت و آنچه از زن آرايشگر شنيده بود براى پدرش نقل كرد ، پادشاه زن آرايشگر را فرا خواند و از او پرسش كرد و او هم ايمان خود را فاش نمود ، پادشاه گفت : چه كسى تو را به اين دين راهنمايى كرده ، او گفت : همسر و فرزندم ، پادشاه آنها را فرا خواند و از آنها خواست مرتد شوند و دست از دين توحيد بردارند ، امّا آنها خوددارى كردند ، پادشاه هم دستور داد ، زن و شوهر و فرزندان را در آب جوشان بياندازند و سپس خانه را بر سرشان ويران كنند ، آن وقت جبرئيل به رسول خدا ( ص ) عرض كرد : اين بوى خوشى كه به مشام تو مىرسد از آن خانه و اهل بيت آنست . ( امالى ) از عبد اللَّه بن سليمان نقل مىكند : در بعضى از كتب الهى خواندم كه ذو القرنين بندهء صالحى بود كه خداوند او را حجّت بر بندگان خود قرار داده بود ، اگر چه كه او پيامبر نبود ، امّا خداوند زمين را تحت سلطهء او قرار داد و از همه چيز به او عطا كرد ، روزى به ذو القرنين گفتند : در روى زمين چشمه‌اى هست كه هر كس از آب آن بياشامد تا صيحهء قيامت زنده خواهد ماند ، ذو القرنين در طلب آن چشمه با سپاه خود حركت كرد تا اينكه به محلى رسيد كه در آن سيصد و شصت چشمه قرار داشت و خضر ( ع ) در پيشاپيش سپاه او بود و از نزديكان و مقرّبان او به شمار مىرفت ، ذو القرنين به خضر ماهى نمك سودى داد و به هر كدام از ياران خود نيز يك ماهى نمك سود داد و به آنها گفت : هر يك ماهى خود را در آب يك چشمه بشوييد ، آنها حركت كردند و به دستور ذو القرنين عمل نمودند : خضر ( ع ) نيز ماهى خود را در آب يكى از آن چشمه‌ها فرو برد ، ناگهان ماهى زنده شد ، خضر متوجّه شد كه به آب حيات دست يافته ، پس لباسهاى خود را بدر آورد و در آب غوطه‌ور شد و از آب آن چشمه نوشيد ، سپس همه آن افراد با ماهى خود به نزد ذو القرنين باز گشتند ، فقط خضر بدون ماهى بازگشت ، ذو القرنين علّت را پرسيد و خضر ما وقع را بيان كرد ، ذو القرنين گفت : آيا از آب چشمه نوشيدى ؟ خضر پاسخ مثبت داد ، ذو القرنين گفت : تو همان كسى هستى كه خداوند تو را به اين چشمه اختصاص