السيد نعمة الله الجزائري (مترجم: فاطمه مشايخ)

407

قصص الأنبياء (النور المبين في قصص الأنبياء والمرسلين) (قصص قرآن) (به ضميمه زندگانى چهارده معصوم ع) (فارسى)

كرده و پروردگارتان اراده كرده كه به شما نشان دهد مىتواند خودش به نفسه شما را دعوت كند و احتياجى به ارسال موسى ندارد ، آن وقت گوساله‌اى را كه ساخت خودش بود به آنها نشان داد ، آنها گفتند : چگونه اين گوساله مىتواند معبود ما باشد ؟ سامرى گفت : اين گوساله با شما در بارهء پروردگارتان سخن مىگويد ، همانطور كه با موسى از وراى درخت سخن مىگفت ، وقتى آنها اين گفتار را از او شنيدند ، گفتند : پروردگار ما در گوساله است همانطور كه در درخت بود و به اين ترتيب هم خود گمراه شدند و هم ديگران را گمراه كردند ، زمانى كه موسى به سوى قومش بازگشت متوجّه گوساله شد و در حضور مردم به او خطاب كرد : اى گوساله آيا همانطور كه اين مردم گمان كرده‌اند ، پروردگارت در تو حلول كرده ؟ گوساله پاسخ داد : اى موسى ، به خدا قسم منزّه است پروردگار ما از اينكه ، گوساله يا چيزى مثل درخت يا هر مكان ديگرى او را در بر بگيرد و بر او مشتمل شود ، امّا سامرى گوساله را در كنار ديوار قرار داد و از جانب ديگر از زير زمين بعضى از پيروان مرتدّ خود را مخفى كرد و آنها دست در دهان گوساله كرده و خود به جاى او سخن گفتند ، ( اين معبود شما و معبود موساست ! [ 1 ] ) امّا گوساله به سخن آمد و گفت : اى موسى اين بندگان خدا بدبخت و مبتلا نشدند مگر به جهت اينكه در درود فرستادن بر محمّد و آل محمّد سستى كردند و در دوستى او و وصىّ او انكار ورزيدند و مرا به خدايى برگزيدند ، حال كه خداوند به واسطهء سستى در صلوات بر پيامبر اسلام ( ص ) و اهل بيت اطهرش عليهم السلام آنها را به گوساله‌پرستى مبتلا نمود ، چگونه شما از خذلان بزرگتر و دشمنى با محمّد ( ص ) و على ( ع ) نمىترسيد ؟ در حالى كه آيات و دلائل آشكار حقانيّت آنها را مشاهده كرده‌ايد ، در همان كتاب در بارهء آيهء شريفه ثُمَّ عَفَوْنا عَنْكُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ [ 2 ] مىفرمايد : منظور آنست كه اى بنى اسرائيل كه در عصر محمّد ( ص ) هستيد ما از گناه پيشينيان شما در خصوص گوساله‌پرستى گذشتيم تا شايد شما نعمت مغفرت نياكانتان و نعمت حضور خود در عصر اسلام را شكر گزاريد و مغفرت خداوند به اين جهت شامل حال اسلاف شما شد كه آنها خدا را به حقّ محمّد و آل طيبين او خواندند و ولايت محمّد و على و آل آن دو را در نفس

--> [ 1 ] سوره طه ، آيه 88 . [ 2 ] سوره بقره ، آيه 52 .