السيد نعمة الله الجزائري (مترجم: فاطمه مشايخ)

391

قصص الأنبياء (النور المبين في قصص الأنبياء والمرسلين) (قصص قرآن) (به ضميمه زندگانى چهارده معصوم ع) (فارسى)

ساعت مىخوابيد بىنصيب مىماند و وقتى بيدار مىشد چاره‌اى جز گدايى و درخواست از ديگران نداشت ، از امام حسن عسگرى ( ع ) نقل شده : منظور از ( منّ ) ترنجبين است كه از آسمان روى درختان مىريخت و مردم از آن مىخوردند ، و ( سلوى ) بلدرچين يا مرغ بريان است كه بهترين گوشت را دارد و خداوند آن را برايشان نازل مىكرد . در بارهء قول خداى متعال كه فرمود : ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْيَةَ منظور از آن قريه ( اريحا ) از شهرهاى شام است و مراد از ( سجّدا ) يعنى حالت خشوع و تعظيم در برابر محمّد ( ص ) و على ( ع ) كه خداوند تجسّم و مثال آن دو را بر در شهر براى آنها ممثّل نمود و آنها را امر كرد كه سجدهء احترام و تعظيم بجا بياورند و بيعت آن دو را تجديد كنند و متذكّر دوستى و ولايت آنها باشند و عهد و ميثاق اخذ شده را به ياد آورند وَ قُولُوا حِطَّةٌ * يعنى بگويند : خدايا سجده ما براى بزرگداشت مقام محّمد و على و اعتقاد ما به ولايت آنهاست ، پس تو گناهان ما را بريز و بديهايمان را محو فرما ، فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ [ 1 ] يعنى بعضى از آن افراد ستمكار سجده نكردند و بجاى اينكه بگويند ، ( حطّة ) گفتند : ( حنطة ) يعنى گندم قرمز ! و تسليم ولايت محمّد و آل محمّد عليهم السلام نشدند و آن را به تمسخر گرفتند ، لذا خداوند عذابى از آسمان بر آنها نازل فرمود كه گفته‌اند آن عذاب بيمارى طاعون بوده است كه در چند روز 120000 نفر از آنها را هلاك نمود و خداوند به علم خود مىدانست كه آنها ايمان نخواهند آورد و توبه نيز نخواهند كرد . در باره آيه شريفه ، وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ [ 2 ] فرمود : طلب آب به جهت آن بود كه بنى اسرائيل در بيابان دچار تشنگى و عطش شدند و با گريه و زارى به موسى ( ع ) پناه بردند و گفتند : عطش ما را هلاك كرد . پس حضرت فرمود : پروردگارا به حقّ محمّد و سرور انبياء و بحقّ على سرور اوصياء و به حقّ فاطمه سيدهء زنان عالم و به حقّ حسن سيد و سرور اولياء و به حقّ حسين برترين شهيد و سيد شهداء و به حقّ ذريّه و عترت آنها و جانشينان ايشان كه همگى سرور اهل تقوا هستند اين بندگان خود را سيراب كن ، پس خداى تعالى

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 59 . [ 2 ] سوره بقره ، آيه 60 .