داشت و بيم آن بود كه مردم از مشاهدهء اين نعمات براى وى قائل به ربوبيّت شوند و علّت ديگر اين بود كه مردم با مشاهدهء وضع ايّوب متوجّه شوند و بدانند كه ثواب از جانب خدا به دو وجه است : يكى به جهت استحقاق و ديگرى اختصاص و نيز براى آنكه هرگز ضعيفان را به جهت ضعفشان و فقرا را به دليل فقرشان و بيماران را به جهت مرضشان خوار و حقير نشمارند و بدانند خداوند هر كس را كه بخواهد مريض كرده و هر كس را بخواهد به هر وسيله‌اى كه اراده فرمايد ، شفا مىدهد و اين امور ( فقر و بيمارى و ضعف و . . . ) را براى بعضى مايهء عبرت و براى برخى باعث شقاوت و براى جمعى ديگر مايهء سعادت قرار مىدهد و خداوند تبارك و تعالى در همه اين امور در حكم خود عادل و در فعل خود حكيم است و آنچه مىكند به صلاح بندگان اوست و هيچ قدرتى جز قدرت او نيست . در اين خصوص مىگوئيم : اين حديث اخير موافقترين قول با اصول متكلّمين شيعه است ، چون انبياء عليهم السلام منزّه هستند از اينكه دچار مرضى شوند كه موجب تنفّر طبايع مردم باشد و روايات غير از اين را بايد حمل بر تقيّه نمود ، چون روايات عامّه خلاف اين است ، ولى دليل ما بر نفى آن قائم است . سيد اجلّ علم الهدى مىفرمايد : اگر بگويند روايات صحيح نقل شده كه ايّوب را مبتلا به جذام و افتادن و تساقط اعضاى بدن توصيف كرده‌اند ، مىگوئيم : بروز بيمارى عفونى كه موجب تنفر و وحشت مردم است مانند برص و جذام ، ابدا بر انبياء جايز نيست ، البته ما منكر محنت و رنج ايّوب نيستيم ، چه بسا درد و رنجى كه به ايوب ( ع ) رسيده عميقتر از درد يك جذامى باشد ، امّا آنچه ما آن را نفى مىكنيم ، بروز مرضيست كه موجب تنفّر و تأذّى مردم شود . ( الكافى ) از امام صادق ( ع ) نقل مىكند : خداوند عزّ و جلّ زمانى كه به ايّوب سلامتى و عافيت بخشيد ، او روى خود را متوجّه كشتزار مردمى نمود كه او را از خود رانده بودند و سر خود را به سمت آسمان بلند كرد و گفت : معبودا ! اى مولاى من ! بنده‌ات ايّوب را كه مبتلا بود ، عافيت بخشيدى ، ولى او هيچ كشت و زرعى ندارد ، و اين كشتزارها همه متعلّق به بنى اسرائيل است . آن وقت خداى عزّ و جلّ به او وحى نمود : اى ايّوب با دست از كيسه‌ات كفى بر گير و آن را بيفشان ، كيسه او محتوى نمك بود ، ايّوب مشتى نمك برگرفت و آن را