افشاند و از آن گياه عدس بيرون آمد كه شما آن را حمص مىناميد . ( معانى الاخبار ) مىنويسد : معناى ايّوب از مادّه ( آب يؤب ) به معناى رجوع مىباشد و اين نامگذارى بدليل آنست كه او از بلا و مرض به عافيت و نعمت رجوع كرد و امام صادق ( ع ) فرمود : ايّوب در هيچ يك از بلاهائى كه به او رسيد درخواست عافيت نكرد . ما در اين مقام در ردّ كلام سيد مىگوئيم : در اخبار وارده ذكر شده ، شيطان بر مال و اولاد و چهارپايان ايّوب تسلّط يافت و در بدن او دميد و او را مبتلا به مرض و جراحت نمود ، امّا سيّد مىگويد : ابليس قادر نيست كه در بدن افراد جراحت ايجاد كند و يا مرضى پديد آورد و منحصرا خداى سبحان مىتواند مرض را در بدن ايوب ( ع ) ايجاد كرده باشد تا او را امتحان كرده و در مقابل صبر و مقاومت او به وى ثواب و پاداش دهد ، در حالى كه اعمالى كه اشقياء نسبت به انبياء و ائمه عليهم السلام انجام داده‌اند از ديدهء هيچ كس مخفى نيست ، چون خداوند به آنها اختيار بخشيده و تكليف بر گردهء ايشان نهاده و آنها هر عملى كه توانستند به انجام رساندند و هيچ فرقى بين اعمال آنها در قتل و آزار انبياء و آنچه شيطان نسبت به ايّوب و اولاد و اموال او انجام داد وجود ندارد . و امّا تسلّطى كه از شيطان نفى نشده نسبت به دين فرد است نه بدن او . ( ثعلبى ) در ( العرائس ) مىگويد : وهب و كعب و غير آنها از اهل كتاب گفته‌اند ، ايوب نبى ( ع ) مردى از روم بود كه به پيشانى او چنين رقم خورده بود كه او مبتلا بوده و صابر باشد و او ايوب پسر اموس ، پسر دارح ، پسر روم ، پسر عيص ، پسر اسحاق ، پسر ابراهيم ( ع ) بود كه مادرش دختر لوط ، پسر هاران ( ع ) بوده و صاحب چندين سرزمين از بلاد شام بود و نيز صاحب انواع گلّه از قبيل شتر و گاو و اسب و گوسفند و . . . . بود و فردى نيكوكار و متّقى و مهربان بود كه همواره از شيطان و كيد او پرهيز مىكرد و در كنار او سه نفر ايمان آوردند و او را تصديق و كردند : فردى از اهل يمن به نام ( يفن ) و دو مرد از سرزمين خودش به نام ( بلاد ) و ( صافن ) . وهب مىگويد : جبرئيل ( ع ) در نزد خداى متعال مقام و منزلتى دارد كه هيچ يك از ملائكه از جهت قرب و فضيلت به درجهء او نمىرسند و او همان فرشتهء وحى است كه كلام الهى را دريافت كرده و به پيامبران القاء مىكند و هر زمان كه خداوند