دست بدهم ، زليخا گفت : آيا تو را به شكنجه‌گران تسليم كنم ؟ يوسف گفت : پروردگارم مرا كفايت مىكند . ( علل الشرائع ) با استناد به ابو حمزه ثمالى مىنويسد : همراه على بن الحسين ( ع ) در روز جمعه هنگام فجر نماز صبح بجا آوردم و سپس آن حضرت در حالى كه من همراهشان بودم به طرف منزلشان حركت كردند و به كنيز خود كه سكينه نام داشت فرمودند : امروز كه روز جمعه است كه سائلى كه بر در خانه آمد او را اطعام كنيد ، من گفتم : مولاى من هر سائلى مستحقّ نيست ، فرمود : مىدانم ، ولى بيم آن دارم كه مستحقّى از ما درخواست كند و ما او را اطعام نكرده ردّ كنيم و مصيبتى كه به آل يعقوب نازل شد بر ما نيز نازل شود ، بدرستى كه يعقوب در هر روز گوسفندى قربانى مىكرد و خود و خانواده‌اش از آن مىخوردند و صدقه نيز مىدادند ، روز جمعه‌اى سائل مؤمن و روزه‌دارى كه هم مستحقّ بود و هم نزد خدا منزلتى داشت و غريب هم بود از كنار خانهء يعقوب گذشت ، در حالى كه زمان افطارش بود ، در خانهء يعقوب را به صدا در آورد و گفت : گداى غريب و گرسنه را از زيادى طعام خود روزى دهيد و چند بار اين سخن را تكرار كرد و آنها هم كلام او را مىشنيدند ، امّا حقّ او را نشناختند و سخن او را تصديق نكردند ، و پنداشتند كه دروغ مىگويد : وقتى كه نااميد شد و شب او را فرا گرفت ، بازگشت و شكايت گرسنگى خود را به درگاه خدا برد و شب را گرسنه خوابيد و صبح هم در كمال صبر و شكر الهى گرسنه برخاست ، در حالى كه يعقوب و خانواده‌اش با شكم سير خوابيده بودند و در نزدشان طعام اضافه نيز بود ، در صبح آن شب خداى عزّ و جل به يعقوب وحى نمود : اى يعقوب به تحقيق كه بندهء مرا خوار و ذليل نمودى او ذميال عابد بود كه هنگام افطار بر در خانهء تو آمد و به صداى بلند گفت : گداى غريب را اطعام كنيد ، امّا شما او را اطعام نكرديد ، او هم به درگاه من شكايت برد و شب را با شكم گرسنه به صبح رسانيد ، در حالى كه صابر بود و شكر مىكرد ، ولى تو اى يعقوب ! و پسران تو همگى سير بوديد و نزدتان غذاى اضافه نيز بود ، آيا مىدانى كه عقوبت من در بارهء اولياء من سريعتر از دشمنان من است ؟ ! و اين به جهت حسن نظر من نسبت به اولياء اللَّه است و به جهت استدراج دشمنان خدا . امّا قسم به عزّتم به تو بلايى نازل مىكنم و تو و فرزندانت را در معرض بلا و آزمايش