در آنجا باقى نمىماند و هيچ جنبنده‌اى از هجوم آنها جان سالم بدر نمىبرد ، آنها موجودات عجيبى بودند كه همگى زمان مرگ خود را مىشناختند ، چون هر يك بعد از اينكه داراى هزار فرزند مىشدند ، مرگشان فرا مىرسيد و در آن موقع دست از طلب معيشت بر مىداشتند و آمادهء مرگ مىشدند ، آنها در زمان ذو القرنين به همه نقاط زمين دست اندازى نمودند و به همهء نقاط هجوم بردند ، مردم ناحيه‌اى كه ذو القرنين در ميان آنها بود به او پناه بردند و از او كمك خواستند و به او گفتند : همانا تو داراى سلطه و ملك هستى و سپاهيان فراوان و نور و ظلمت همه سر بفرمان تو هستند و ما همسايگان يأجوج و مأجوج هستيم و بين ما و آنها غير از همين دو كوه حدّ فاصلى وجود ندارد و اگر آنها از فاصله اين دو كوه عبور كنند ما را از خانه‌هايمان بيرون مىكنند و آنها مانند چهارپايان هستند و حشرات زمينى و مار و عقرب و هر جنبنده‌اى را مىخورند و هيچ شكّى نداريم كه آنها همه زمين را پر مىكنند و اهالى آن را متوارى مىسازند و ما هر آن در هراسيم كه مبادا طليعهء سپاهيان آنها از وراى اين دو كوه ظاهر شود و تو قادر بر چارهء كار ما هستى ، ( پس ميان ما و ايشان سدّى بساز [ 1 ] ) آن وقت ذو القرنين پذيرفت و آنها را به جانب معدن آهن و مس راهنمايى كرد و براى آنها معدن را شكافت تا مس و آهن استخراج كنند ، آنگاه آنها پرسيدند : به چه وسيله آهن و مس را خرد كنيم ؟ پس ذو القرنين براى آنها از زير زمين معدن ديگرى به نام سامور بيرون آورد كه شيئى بسيار سفيد و درخشان است كه هيچ چيزى نيست كه روى آن قرار بگيرد و ذوب و بريده نشود [ 2 ] آنگاه از برش دادن آهن ادوات و ابزارى ساخت كه به وسيلهء آن مشغول ساخت سدّ شدند ، و سليمان بن داود نيز اسطوانه‌هاى بيت المقدس را با همان سامور قطع كرد و برش داد ، در هر صورت ذو القرنين به آنها آموخت كه به قدر كافى از آن جمع آورى كردند و سپس آتش افروختند تا آهن را ذوب كنند و از آن تكه‌هاى بزرگ مانند صخره و سنگ ساختند و مس را نيز ذو ب كردند و آن را مانند گل نرم كردند و آن صخره‌هاى آهنين را با ملاط مس بهم متصل كردند و ميان دو كوه سدّى از آهن ساختند ، فاصله دو كوه

--> [ 1 ] سوره كهف ، آيه 94 . [ 2 ] احتمالا منظور الماس است كه هر چيز سختى را برش مىدهد .