اسماعيل است ، خداى سبحان ابراهيم را به كشتن و ذبح چهار پرنده فرمان داد : طاوس ، كركس ، خروس ، و مرغابى ، مراد از طاوس زينت دنيا و مراد از كركس آرزوى طولانى و مراد از مرغابى حرص و آز و مراد از خروس شهوت نفسانى بود . و خداوند تعالى به ابراهيم وحى كرد : من اراده كرده‌ام و دوست مىدارم كه قلب تو را زنده سازم تا در كنار من اطمينان بيابى ، پس از اين چهار چيز خارج شو ( زينت دنيا ، آرزوى دراز ، حرص و شهوت ) چون تا وقتى اين چهار امر در قلب تو باشد اطمينان نخواهى يافت . در اين مورد اشكال شده كه مگر خداوند به نهان و سرّ ابراهيم آگاه نبود كه از او پرسش نمود ، ( أو لم تؤمن ؟ آيا ايمان ندارى ؟ ) پاسخ اين است كه از ظاهر لفظ ابراهيم اين توهّم برداشت مىشد كه او به مسأله معاد و بعث اموات يقين ندارد و خداى سبحان از او اقرار گرفت تا اين تهمت و شك از او بر طرف شود و ساحت وى منزّه از آن گردد . در كتاب ( كافى ) از حصين بن حكم نقل شده كه گفت : نامه‌اى به موسى بن جعفر ( ع ) عبد صالح خدا نوشتم و او را از شكّ خود با خبر نمودم ، همانطور كه ابراهيم از خداوند درخواست كرد تا قلبش را مطمئن كند از تو مىخواهم كه امرى را به من بنمايى ، آن حضرت در پاسخ نوشت ، ابراهيم ايمان داشت ، لكن دوست داشت به ايمانش افزوده شود ، و ليكن تو شكاك هستى و فرد شكاك هيچ خيرى در او نيست . از امام صادق ( ع ) نقل شده كه مراد از آن پرندگان هدهد و وركاك و طاوس و كلاغ بوده‌اند كه ابراهيم ( ع ) آنها را ذبح كرده و سرهايشان را جدا نمود و گوشت آنها را در هاون همراه استخوان و پرهايشان كوبيد تا وقتى كه كاملا با هم مخلوط شدند ، سپس آنها را به ده قسمت تقسيم نمود و هر بخش را بر قلهء كوهى قرار داد و در كنار خود دانه و آب مهيّا كرد ، سپس منقارهاى آنان را بين انگشتان گرفت و فرمود : همگى به اذن خدا به نزد من بشتابيد ، آن وقت با چشم خود مشاهده كرد كه گوشت هر يك به استخوان و پر ملحق شد تا وقتى كه بدن هر يك كامل گرديد و هر كدام به جانب سر و منقار خود شتافتند و وقتى همانطور كه بودند خلقشان كامل شد ، هر يك به خوردن آب و دانه مشغول شدند ، سپس گفتند : اى پيامبر خدا ما را زنده كردى ، خدا تو را زنده كند ، ابراهيم گفت : خير ، بلكه خداست كه مىميراند و زنده مىكند .