و شقىترين آيندگان كسى است كه تو را به شهادت مىرساند ، اى على از ضربت او محاسنت از خون سرت خضاب مىگردد . و احاديثى از رسول خدا ( ص ) كه قاتل على ( ع ) را به كشندهء ناقه تشبيه نموده به حدّ تواتر رسيده است و بعضى از متأخرين وجه اين تشبيه را نوشته‌اند و در وجوه مناسبت آن بسيار قلمفرسايى كرده‌اند و با دقّت نظر در آن تصانيف شدّت انطباق و شباهت هر دو مورد كاملا آشكار مىشود ، چون حضرت على ( ع ) آيت و نشانه اعظم الهى است كه خداوند او را بدست رسول خدا ( ص ) ظاهر فرمود ، همچنان كه خود آن حضرت فرمود : كدام آيت از من بزرگتر و اعظم است ؟ و دانشمند محترم ابن ابى الحديد در شرح اين بيان حضرت مىنويسد : تاريخ دنيا و احوال آن از بعد از طوفان نوح تا زمان حاضر ضبط و نگهدارى شده و در عرض اين مدّت طولانى هرگز به ما نرسيده كه مردى از ميان عرب يا عجم يا ترك و هند و روم و . . . از نظر شجاعت به گرد پاى آن حضرت رسيده باشد ، با اينكه افراد شجاع در طوائف مختلف مردم كم نبوده‌اند ، بلكه احدى در هيچ يك از خصال كماليّه آن حضرت هرگز نظير و نزديك او هم نگشته است . صاحب كتاب ( القدسيّات ) از علماى عامّه روايت كرده كه جبرئيل ( ع ) به پيامبر ( ص ) فرمود : هر آينه خداى متعال على را با ساير انبياء به نحو باطنى و همراه تو به نحو ظاهرى برانگيخته است . وجه تشبيه ديگر در ولادت است ، چون ولادت آن حضرت در كعبه و صخرهء بيت اللَّه بوده است ، همانطور كه شتر صالح از ميان صخره كوه بيرون آمد و در اين امر هرگز هيچ پيامبر يا وصىّ پيامبرى با آن حضرت شريك نبوده است . و همچنين آن حضرت مردم را از سرچشمه علوم و حكمتها سيراب مىكرد ، همانطور كه شتر صالح قوم او را از شير خود سيراب مىكرد . مطلب ديگر سبب شهادت است ، كه انگيزه و سبب شهادت آن حضرت قطامه لعنة اللَّه عليها است ، به همين گونه سبب كشته شدن ناقه صالح نيز وجود زرقاء ملعونه بود ، و همانطور كه بعد از پى كردن ناقه ، بچهء او را نيز به قتل رساندند ، بعد از شهادت امير مؤمنان ( ع ) نيز دست تطاول بسوى فرزندان او دراز كرده و حسنين عليهما السلام را به شهادت رساندند ، وجوه ديگر مشابهت نيز ذكر شده كه از طاقت