بعيدتر است ، و در كافى « 1 » بجاى ( او ذاك ) ، ( اورد ذلك ) است يعنى آن مثل را بياور و با اين بيان هيچ زحمتى در فهم مطلب نيست ، و در بعضى از نسخه‌هاى معانى الاخبار ( ادّ ذلك ) فعل امر از اداء است و اين هم بد نيست و جهت مناسبى دارد . ( فيخرجه من الايمان شىء ) آنچه او را فقط از ايمان بيرون ميسازد يا گناهان و ترك واجباتست اگر بگوئيم اعمال داخل در ايمانند ، يا انكار امامت و لوازم آنست ، و آنچه او را از ايمان و اسلام بيرون ميبرد ، ارتداد ، و هر چيزيست كه با دين اسلام نسازد چه گفتار باشد يا كردار ، پس ترديد در فرمايش حضرت كه فرمود ( بسوى اسلام يا كفر ) به همين جهت است . و در قاموس گويد كان الامر فلته يعنى ناگهانى بدون ترديد و فكر ، و افتلت به صيغه مجهول يعنى ناگهان مرد ، و افتلت بامر كذا ، يعنى ناگهان گرفتار آن امر شد ، پيش از آنكه خود را آماده سازد ، و در مصباح گويد ، افلت الطّائر ، يعنى پرنده رها شد ، و افلّته ، يعنى او را رها ساختم ، هم لازم استعمال مىشود و هم متعدّى . ( و لو خرج من الحرم ) اين جمله در كافى نيست ، و شايد نويسندگان زياد كرده باشند مگر اينكه مقصود از حرم ، مسجد الحرام باشد . 30 - در تفسير الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ - آنان كه غيب را باور دارند ) فرمود ، بعث و نشور ، و نويد و وعيد را باور دارند ، و ايمان در كتاب خدا چهار معنى دارد ، از جمله اقرار بزبانست ، كه خداوند آن را ايمان ناميده ، و باور بدل و اداء و تأييد است . امّا ايمانى كه اقرار زبانيست و خداوند تبارك و تعالى آن را ايمان ناميده و اهلش را بدان خوانده ، اين آيه است ، ( اى اهل ايمان سلاح جنگ برگيريد

--> ( 1 ) كافى ج 2 ص 28 .