اوّل : مسلّط شدن آنها كفّاره گناهان مؤمن است . دوّم : آنها مسلّط ميشوند ، تا صبر مؤمن آزموده شود و در زمره صابران قرار گيرد . سوّم : براى بىاعتنائى مؤمن به دنيا ، تا مبادا مفتون دنيا شود و بدان مطمئن گردد و در نتيجه بيرون رفتنش از دنيا سخت باشد . چهارم : توجه بآستان با عظمت پروردگار در مشكلات ، و دعا كردن براى پيشگيرى از بلاها تا بدين وسيله رتبه‌اش بالا رود . پنجم : هراس از موجودات ، و مأنوس شدن با خداى جهانيان . ششم : بزرگداشت مؤمن با اعطاء مقامى كه خودش نميتواند آن را بدست آورد ، زيرا شرع اجازه نميدهد انسانى خود را بيازارد تا به آن مقام برسد ، ولى وقتى افرادى بر او تسلّط يافتند ، به آن مقامى كه خودش نميتواند بدست بياورد مثل درجه شهادت ، ميرسد . هفتم : سخت‌شدن كيفر دشمن در عالم آخرت ، كه مايه شادى مؤمنين است . هدف امام عليه السّلام از اين روايت و امثال آن ، تشويق مؤمن است بر آمادگى براى تحمل ناگواريها و آسيبها و هر گونه بلا ، بوسيله بردبارى و سپاسگزارى ، و خشنود بودن به برنامه الهى . 8 - داود بن سرحان گويد از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم ميفرمود : چهار چيز است كه مؤمن بدون همه آنها يا بدون يكى از آنها نباشد ، مؤمن ( ديگرى ) كه بر او حسد ورزد ، و اين سخت‌ترين آن چهار چيز است بر او ، و منافقى كه دنبال او برود ، يا دشمنى كه با او مبارزه كند ، يا شيطانى كه گمراهش سازد « 1 » . بيان : ( اربع ) يعنى چهار خصلت ( او واحده ) يعنى يا يكى از آنها ( مؤمن يحسده ) يعنى حسد مؤمن ( و هو أشدّهن عليه ) زيرا بدى كه از نزديك

--> ( 1 ) كافى ج 2 ص 250 .