و برتريشان بر ديگران . در تفسير علىّ بن ابراهيم گويد : منظور از تبيين ، پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و صدّيقان حضرت على عليه السّلام و شهيدان امام حسن و امام حسين عليه السّلام و صالحان ساير پيشوايان ، و اينها خوب رفيقانى هستند ، قائم آل محمّد ، صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است « 1 » . تفسير آيه بعد كه فرمود : هر كس ولى و فرمانرواى او خدا و . . . اين آيه بعد از آيه ديگريست كه ميفرمايد : ولىّ امر و ياور شما تنها خدا و رسول و آن مؤمنانى خواهند بود كه نماز به پا داشته و بفقيران در حال ركوع زكوه ميدهند « 2 » و قبلا گفتيم مقصود از مؤمنان در اين آيه حضرت على عليه السّلام و ساير پيشوايان عليه السّلام خواهند بود و بر اين مضمون روايات زيادى از طريق عامّه و خاصّه رسيده است « 3 » . بنا بر اين معنى آيه چنين است هر كس كه آنها را دوست بدارد و آن پيشوايان را فرمانرواى خويش بداند و به يارى آنان بشتابد از حزب خداست ، و در شمار ياران حق است ، و همينهايند افرادى كه در دنيا با استدلال و منطق علمى بر دشمنان چيره شوند و در آخرت و نيز زمان ظهور حضرت مهدى عليه السّلام انتقام خويش را از آنها بگيرند . و در تفسير آيات بعد كه از سوره احزابست ، دوّمين آيه آن كه ميفرمايد : اوست خدائى كه او و هم فرشتگانش بر شما بندگانش رحمت ميفرستند ، صاحب مجمع البيان گويد منظور از كلمه صلوه در آيه ( كه ما آن را برحمت ترجمه كرديم ) اگر نسبت به خدا باشد ، يعنى صلوه خدا آمرزش و رحمت است و بقولى منظور ثنا و ستايش نيز هست و همچنين كرامت خدا هم گفته شده ولى مقصود از صلوه ملائكه و فرشتگان

--> ( 1 ) تفسير قمى ص 131 . ( 2 ) سورهء مائده آيه 55 . ( 3 ) بحار الانوار چاپ جديد ج 35 ص 183 تا 206 .