و آيه در سورهء توبه است منتهى آنچنان كه ما ترجمه كرديم نه آنچنان كه در متن روايت بيان شده است و خداوند در همان سورهء بعد از چند آيه ديگر ميفرمايد : ديگر به نماز ميّت آن منافقان حاضر نشده و بر جنازه آنها بدعا نايست كه آنها به خدا و رسولش كافر شدند و در حال فسق و بدكارى مردند « 1 » و بعد از آن در آيه ديگر ميفرمايد : و اما آنها كه دلهاشان به مرض ( شك و نفاق ) مبتلاست هم بر خبث ذاتى آنها خباثتى افزوده تا به حال كفر جا ندادند « 2 » . ( آيه‌اى كه در متن در ضمن روايت بيان شده تعدادى از آن جزء آيه 54 است و جمله آخر آن جمله آخر آيه 124 است بدين جهت مرحوم مجلسى ميفرمايد ) چون اين آيات تمامى در باره منافقين است امكان دارد امام عليه السّلام نقل بمعنى فرموده ( مقدارى از آن آيه و مقدارى از اين آيه را ضميمه فرموده نه بعنوان آيه قرآن بلكه بعنوان نقل معنا و مضمون آيات ) براى اشاره باينكه اين آيات تمام در باره منافقين است و پذيرفته نشدن عمل مشروط است به مردن در حال نفاق و كفر باينكه احتمال دارد آن آيه كه در ضمن روايت است در قرائت ائمه عليهم السّلام آنچنان باشد و با قرائتى كه فعلا در دسترس ماست فرق داشته باشد و احتمال دارد اشتباه از نويسندگان باشد . 15 - از پدرش از . . . . از محمد بن مسلم گويد حضرت صادق عليه السّلام فرمود به خدا هيچ بنده اين امر ( تشيع ) را نستايد كه آتش دوزخ او را بخورد گفتم در بين آنها افرادى هستند كه چنين و چنان ميكنند فرمود هر گاه چنين شود خداوند او را به ( امراض ) جسد و بدنش مبتلا ميسازد و اين كفاره گناهان اوست و اگر پاك نشد روزى را بر او تنگ مينمايد و اگر پاك نشد دم مرگ بر او سخت ميگيرد تا وقتى بسوى خدا ميرود و گناهى نداشته باشد و خدا او را به بهشت ببرد « 3 » .

--> ( 1 ) سورهء توبه آيه 84 . ( 2 ) سورهء آيه 124 . ( 3 ) محاسن ص 172 .