بخش هفتم اعمال قبول نميشود مگر با ولايت آيات : ابراهيم ( 14 ) مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمالُهُمْ كَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عاصِفٍ لا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلى شَيْءٍ ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ . طه ( 20 ) وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى . خداوند فرمود : وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً . تفسير : حكم خدا در آيه اولى باينكه اعمال كفار باطل است و اخبار زيادى وارد شده باطلاق كافر بر مخالفين زيرا منكر نصوص بر ائمه هستند . على بن ابراهيم در تفسير اين آيه گفته است هر كس اقرار بولايت امير المؤمنين عليه السّلام نداشته باشد عملش باطل است . مانند خاكسترى كه بادى بر آن بوزد او را از هم بپاشد . هدايت را در آيه دوم در بيشتر اخبار تفسير بهدايت بولايت نموده‌اند اما ايمان در آيه سوم شكى نيست كه ولايت داخل در ايمان است خداوند شرط