اعمال صالحه را كه سبب نترسيدن از ظلم شود نسبت بجلوگيرى از ثوابى كه شايسته آن است و از ثوابش كم كنند ( كه تعبير بهضم در آيه شده ) ايمان قرار داده . ابن عباس گفته : نميترسد از اينكه بر گناهانش بيفزايند و از حسناتش كم كنند هضم در لغت بمعنى كم كردن و نقص است . بدان كه دانشمندان شيعه شرط صحت اعمال و قبولى آن را ايمان ميدانند كه يك قسمت ايمان اقرار بولايت تمام ائمه و امامت ايشان است اخبارى كه دلالت بر اين معنى دارند متواتر است بين شيعه و سنى . تفسير قمى : در روايت ابو الجارود از حضرت باقر در باره آيه فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً مينويسد يعنى از عملش كم نميشود و اما منظور از ظلم يعنى اعمالش از بين نميرود . امالى صدوق : ساباطى از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرد كه فرمود : روز قيامت اولين چيزى كه از بنده سؤال مىكند نمازهاى واجب و زكات واجب و از روزه واجب از حج واجب و از ولايت ما خانواده است اگر اقرار بولايت ما كرد و بر همين اعتقاد مرد نماز و روزه و زكات و حج او قبول مىشود اما اگر اقرار بولايت ما نكرد در پيشگاه پروردگار هيچ يك از اعمالش را قبول نخواهد كرد . امالى : محمّد بن جعفر بن محمّد از پدرش از آباء گرامش نقل كرد كه جبرئيل بر پيامبر اكرم نازل شد گفت يا محمّد خداوند سلام مىرساند و ميگويد آسمانهاى هفتگانه و آنچه در آنها است و زمين‌هاى هفتگانه و هر چه در آنها است آفريدم محلى را عظيم‌تر از ركن و مقام نيافريده‌ام اگر بنده‌اى از اول خلقت آسمانها و زمين‌ها مرا در آنجا بخواند ولى بملاقات من بيايد با انكار ولايت على او را برو مياندازم در آتش جهنم .