العلامة المجلسي (مترجم :خسروى)

120

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)

قيامت رستگارند . توضيح : سيد مرتضى در كتاب غرر مىنويسد : ابو عبيد . قاسم بن سلام در كتاب غريب الحديث از امير المؤمنين عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود « من احبنا أهل البيت فليعد للفقر جلبابا او تجفافا » ابو عبيد ميگويد بعضى اين خبر را چنين توجيه كرده‌اند كه هر كسى ما اهل بيت را دوست بدارد آماده فقر و تنگدستى در دنيا باشد ولى اين درست نيست زيرا ما در ميان دوستان على عليه السّلام اشخاصى را مىبينيم مانند ساير مردم هم ثروتمند هستند و هم فقير و بين آنها در اين مورد فرقى نيست اما صحيح اينست كه منظورش فقر در قيامت است و اين سخن را مىفرمايد تا پند و اندرز دهد و دوستان را وادار به عمل و اطاعت خدا كند مثل اينكه منظورش اين است كه هر كس ما را دوست بدارد بايد براى روز قيامت و تنگدستى آن روز آنقدر ثواب آماده كند كه جبران آن تنگدستى را نمايد . ابو محمّد عبد اللَّه بن مسلم بن قتيبه ميگويد : ظاهر حديث بر خلاف توجيه ابو عبيده است منظورش فقط فقر دنيوى است و معنى حديث اين است كه هر كس ما را دوست مىدارد بايد صبر كند بر تنگدستى دنيا و قناعت ورزد و خوددارى نمايد از ظواهر فريبنده زندگى و شكيبائى بر فقر را تشبيه به پوستين . و تن - پوش نموده زيرا صبر روى فقر را مىپوشاند چنانچه پوستين و تن پوش بدن را مىپوشاند . ميگويد دليل صحت اين توجيه آن است كه امام عليه السّلام گروهى را ديد بر در خانه هستند بقنبر فرمود اينها كيانند . قنبر در جواب گفت اينها شيعيان شمايند . فرمود چرا چهره آنها به شيعه شباهت ندارد قنبر پرسيد چهره شيعه چگونه است ؟ فرمود شكم‌ها خالى است از گرسنگى و لب‌ها خشك است از تشنگى و چشم‌ها اشك آلود است از گريه . تمام اين توضيحات كه ذكر شد گفتار