العلامة المجلسي (مترجم :خسروى)

17

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)

زمين را آفريد و در اطراف آن نوشت : لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ علي امير المؤمنين و وصى اوست كه پيامبر را بوسيله او تأييد و نصرت كردم به همين جهت جابر آسمانها بدون پايه پا بر جا است و زمين استوار است سپس خداوند آدم را آفريد از پهن دشت زمين قيافه‌اش را آراست و در او از روح خود دميد آنگاه ذريه او را از نهادش خارج كرد و از ايشان پيمان گرفت بربوبيت خود و نبوت محمّد و ولايت علي هر كه خواست اقرار كرد و هر كه خواست انكار نمود . ما اولين گروهى بوديم كه به اين اقرار نموديم آنگاه به محمّد صلى اللَّه عليه و آله فرمود بعزت و جلال و مقام والايم سوگند كه اگر تو و علي و عترت هادى و مهدى و راهنمايت نبود بهشت و جهنم و مكان و زمين و آسمان و ملائكه و هيچ موجودى را نمىآفريدم كه مرا بپرستد يا محمّد تو دوست و حبيب و صفىّ و برگزيده خلق من و محبوبترين آنها در نزد منى و اولين كسى هستى كه او را از ميان مخلوق خود امتياز بخشيدم ، سپس بعد از تو صديق امير المؤمنين علي وصى ترا كه بوسيله او ترا نصرت و تأييد نمودم و او را دستاويز محكم و روشنى بخش دوستان و چراغ راهنما قرار دادم پس از او اين راهنمايان هدايت يافته را بواسطه شما آفريدم آنچه آفريدم شما برگزيدگان خلق هستيد شما را وسيله آمرزش و بازخواست قرار دادم هر چيز نابودشونده است بجز وجهم و شما وجه منيد كه نابود نميشويد و هلاك نميگرديد و هر كه شما را دوست بدارد نابود نميشود هر كه پيش من بيايد با محبت ديگرى گمراه است و عمر خود را بهدر داده شما برگزيدگان خلق و حامل اسرار و گنجينه علم من و سرور اهل آسمان‌ها و اهل زمين هستيد آنگاه خداوند سايبانى از ابر و ملائكه بر زمين فرستاد و انوار ما اهل بيت را با آن فرستاد و به صورت نور در مقابل خود قرار داد او را تسبيح ميكرديم در زمين همانطور كه در آسمان تسبيح مىنموديم و تقديس ميكرديم در زمين مانند آسمان و او را ميپرستيديم بطورى كه در آسمان مىپرستيديم . وقتى خداوند اراده اخراج ذريه آدم كرد براى گرفتن پيمان اين نور را