العلامة المجلسي (مترجم :همدانى)

296

بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى)

و مقرب است پس تشبيه از دو جهت كامل است . و لا يصرف . . . ) با اين جمله اشاره فرموده كه ايمان به حد كمال نميرسد مگر در صورتى كه زبان بمراعات حق استقامت داشته و از باطن محفوظ باشد مانند غيبت سخن‌چينى فحش دروغ حرف باطل فتواى به غير حق گفتن مطالب دينى طبق راى و نظر خود و امثال و نظائر آنها كه شارع مقدس از آنها نهى فرموده . و اين مطلب به اين توضيح و بيان است كه ايمان عبارت است از تصديق خدا و رسول او و اعتقاد بحقانيت تمام آنچه پيامبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله آورده است و اين ايمان مستلزم استقامت و راستى زبان است يعنى اقرار بشهادتين و جميع عقائد حقه و لوازم اين عقائد و مستلزم حفظ زبان از آنچه كه سزاوار نيست و بديهى است كه لازم و ملزوم در استقامت بايد هماهنگ باشند كه حضرت با جمله ديگرى همين حقيقت را فرموده ( و لا يسقيم ايمان عبد حتى يستقيم لسانه ) و علاوه بر اين هر گونه مطالب باطل و خلاف را كه بر زبان جارى مىكند مفاهيم اين الفاظ داخل قلب مىشود و نفوذ اينها در دل با استقرار و ثبوت ايمان منافات دارد . 72 - كافى . از على . . . . از عبيد إله حلبى از حضرت صادق عليه السّلام كه در تفسير آيهء شريفه . أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ يعنى السنتكم بيان . آيه در سورهء نساء 77 چنين است أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَ قالُوا رَبَّنا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتالَ لَوْ لا أَخَّرْتَنا إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى وَ لا تُظْلَمُونَ فَتِيلًا . مفسران گفته‌اند كه در مكه شريفه به آنان گفته شد دست خود را از جنگ با كفار باز داريد كه من ( پيامبر ) فعلا مامور بقتال و جنگ با اينها نشده‌ام . و هنگامى كه در مدينه منوره دستور قتال به آنان داده شد از مردم ترس و وحشت برداشتند و از كشته شدن ترسيدند مانند خوف از عقاب الهى بلكه شديدتر از آن و چنين گفتند كه خداوندا چرا دستور جنگ بما داده‌اى ؟ و چرا مرگ ما را تا يك مدت كوتاهى بتاخير نيفكندى ؟ يعنى مرگ با اجل عادى خود و در تفسير على بن ابراهيم هم همين طور آمده است . و در بعضى از اخبار آمده كه اين آيه دستور است براى شيعيان ما كه تا زمان ظهور حضرت قائم عليه السّلام تقيه نمايند همانطور كه حضرت صادق فرموده آيا راضى نيستى كه اقامه نماز نموده و زكوه خود را بدهى و از جنگ خوددارى