فرمود . آن كس كه مرا متهم مىكند . عرض كرد كيست كه تو را مورد اتهام قرار دهد ؟ فرمود آن كس كه درخواست خير و خوبى از من مينمايد من هم چيزى را در حقش انتخاب و قضائى را ترسيم مينمايم كه خيرش در آنست ولى او تصور مىكند كه من در حقش كوتاهى نموده و خواسته او را تامين ننموده‌ام . 39 - كمال الدين . ابن برقى از پدر از جدش . . . از حمزه بن عمران و غير او از حضرت صادق عليه السّلام كه حضرت باقر عليه السّلام روزى به طرف صحرا بيرون رفت و بديوارى از ديوارهاى مدينه تكيه كرد و در فكر فرو رفت و ناگهان مردى را در برابر خود مشاهده كرد آن مرد به حضرت گفت چرا اين چنين محزون و اندوهناكى ؟ آيا براى دنيا است ؟ اينكه اندوه ندارد چون رزق و روزى الهى براى نيكان و بدان حاضر و مقرر است و يا براى آخرت است ؟ آن هم فكر و اندوه ندارد چون وعدهء الهى راست و در آن روز سلطان توانا حاكم است . و اختيار با انسان است حضرت باقر گفت . اندوه من براى اينها نيست . اندوه من از جهت فتنه و خطر عبد اللَّه زبير است . آن مرد گفت آيا هرگز ديده‌اى كه كسى خوف الهى را داشته باشد ولى خدا او را نجات ندهد ؟ . آيا ديده‌اى كه كسى توكل بر خدا نموده باشد و خدا كفايت امور او را نكند ؟ و آيا شده است كسى از خدا درخواست خير و سعادت نمايد و خدا به او خير ندهد ؟ در اين هنگام پس از اين كلمات آن مرد پشت كرد و رفت و گفت او ( ابن زبير ) همان است : و يا مطلب اين بود كه گفتم . حضرت فرمود . آن مرد حضرت خضر بود . مرحوم صدوق گفته كه اين حديث همين طور نقل شده ولى در حديث ديگر هست كه اين داستان با حضرت سجاد عليه السّلام رخ داده است . 40 - صحيفهء حضرت رضا عليه السّلام از حضرت رضا از پدران بزرگوار خود عليهم السّلام از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله كه خداوند متعال ميفرمايد هر كس از بندگان متمسك بمخلوق شود و به من تمسك نكند من تمام وسائل آسمان و زمين را از دست او ميگيرم و اگر از من چيزى بخواهد ( با اين حال ) به او نخواهم داد و اگر دعا كند اجابتش نخواهم كرد . ولى آن كس كه متمسك به من شود و توجه بمخلوق نداشته باشد آسمان و زمين را ضامن رزق او خواهم كرد و اگر چيزى از من بخواهد به او عطا ميكنم و اگر دعا كند اجابت مينمايم و اگر طلب بخشش كند او را مىآمرزم . 41 - صحيفة الرضا . از حضرت رضا از پدران خود از سيد الشهداء عليهم السّلام كه فرمود از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله روايت شده كه خداوند متعال ميفرمايد من اميد و و آرزوى آن كس را كه به غير من اميدوار شود نااميد ميسازم و جامه ذلت و خوارى را در ميان مردم به او ميپوشانم و او را از لقاء و وصال خود مهجور مينمايم و از قرب و نزديكى خود دور ميگردانم .