العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)

610

بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)

مىباشد . هر چه خداوند براى مؤمن بخواهد براى او خوب مىباشد ، كاش مىدانستم اين سخنان در شما اثر گذاشته يا بازهم بگويم ، مگر نمىدانيد كه خداوند در آغاز اسلام واجب كرده بود كه هر يك از آنها با ده نفر از مشركان مقابله كنند و از آنها فرار ننمايند . هر كس در آن روز از آنها فرار مىكرد گرفتار آتش مىشد ، بعد از اين دستور رسيد كه هر مردى از مؤمنان با دو نفر از مشركان مقابله كند و خداوند براى رحمت اين را تخفيف دادند ، و حكم نخست را نسخ فرمودند و ده نفر را به دو نفر رسانيدند . من اينك از قاضيان با شما سخن مىگويم آيا آنها در هنگامى كه به يكى از شما حكم مىكنند كه بايد نفقه زن خود را بدهد مرتكب جور مىشوند و ظالمانه حكم مىكنند ، اگر او بگويد من زاهد هستم و چيزى ندارم در اين جا سخن قاضى در باره نفقه ظالمانه مىباشد . اگر بگوئيد حكم قاضى جائرانه است ، با مسلمانان دشمنى كرده‌ايد و اگر بگوئيد سخنش عادلانه و درست مىباشد پس با خود به مخاصمه برخاسته‌ايد ، و شما به كسانى كه در هنگام مرگ به بيشتر از ثلث وصيت مىكنند اعتراض مىكنيد و صدقات او را رد مىنمائيد . شما به من بگوئيد اگر همه مردم همان گونه كه شما مىگوئيد زاهد باشند و به ديگران نيازى پيدا نكنند پس صدقه كفارات بايد كجا و به چه كسانى پرداخت گردد ، و زكات و نذورات در كجا مصرف شود و شتران و گوسفندان صدقات را چه كنند . طلا و نقره و خرما و كشمش را كه زكات آنها معين شده در كجا خرج كنند ، اگر مطلب چنان است كه شما مىگوئيد سزاوار نيست كسى مال دنيا را نزد خود نگه دارد و هر چه در اختيار دارد بايد قبل از خود بفرستد اگر چه آنها احتياج هم داشته باشند .