العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)
146
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)
كسى نرسد ، و از غريبان دلجوئى كند . از يتيمان پدرى نمايد ، چهرهاش شادمان و روشن و بشاش باشد ، حزن و اندوه خود را در دل نگهدارد از فقر و نادارى خوش حال گردد ، شيرينتر از شهد باشد ، محكمتر از سنگ خارا باشد ، رازى را فاش نكند ، و پردهاى را ندرد ، با آرامش حركت نمايد و آرام راه برود . هيكلش شيرين و مظهرش خوش باشد ، خداوند را زياد عبادت كند ، وقارش نيكو باشد ، با مردم به نرمى رفتار كند ، همواره ساكت باشد ، اگر كسى به او اسائه ادب كرد بردبارى از خود نشان دهد ، و در برابر بدكاران شكيبائى داشته باشد ، بزرگ را احترام بگذارد و به كوچك ترحم كند . در امانتها امين مردم باشد ، از خيانتها دورى كند ، با تقوى و پرهيزكارى مانوس باشد ، و با حياء هم بستگى پيدا كند ، در كارها با احتياط باشد ، و از لغزشها دورى گزيند ، اعمال و كردارش توأم با ادب باشد ، و سخنانش مردم را به شگفت وادارد . لغزش او كم باشد ، و دنبال كارهاى ديگران نگردد و دنبال زندگى خصوصى مردم نباشد ، با وقار زندگى كند ، صبور و شكيبا باشد ، از هر چه به او رسيده راضى گردد ، و خداوند را در برابر آنچه به او داده سپاسگزارى كند ، كمتر سخن گويد ، زبانى راستگو داشته باشد و نيكو كارى كند . خود را از زشتيها نگهدارد ، بردبار باشد ، دوست مهربان و همدمى با وفا براى دوستانش به حساب آيد ، عفت داشته باشد ، شرافت و پاكدامنى را مراعات كند ، به كسى فحش ندهد دروغ نگويد ، غيبت ننمايد ، بد زبان نباشد ، حسادت نكند ، و بخل نورزد . همواره خوشحال و روباز و شادمان و شاداب حركت مىكند ، حيلهگرى ندارد ، و از عيب ديگران خوددارى مىكند و راز كسى را فاش نمىكند ، هميشه در كارهاى بزرگ وارد مىگردد ، و در اخلاق هم در مرتبه بالا قرار دارد ، مورد لطف خداوند است ، و از توفيقات او برخوردار مىباشد .