نر و ماده حرام باشند و چنين نميكردند بلكه برخى را حرام ميدانستند نه برخى ديگر و اين حجت آنها را ميگرفت كه فرمود « دانسته به من گزارش دهيد » از آنچه حلال شماريد و حرام « اگر راستگويانيد » « و از شتر دو تا و از گاو دو تا » بگو اى محمّد « آيا دو نر را خدا حرام كرده » از آنها « يا دو ماده را يا بچه شكمى آنها را يا شما خود حاضر بوديد كه خدا چنين سفارشى بشما كرد » و چنين فرمانى داد و آن را بر شما حرام كرد يا بوى بنديد . و اين را گفته براى اينكه راه دانستن يا دريافت همه با خردمندانست و توافق خردها يا مشاهده كه ويژه برخى از آنها است و چون هيچ كدام در ميان نيست عقيده ساقط است « كيست ستمكارتر » بر خود « از آنكه دروغ بر خدا بندد » و حلال و حرام را بى جا بندد « تا مردم را ندانسته گمراه كند » و آنها را براهى كه نداند بخواند كه بسا نابود شوند گر چه او نخواهد گمراه باشند « راستى خدا رهنمائى نكند مردم ستمكار را » به ثواب زيرا آنها سزاوار كيفرند هميشه براى كفر و گمراهيشان . گويم : البته تفسير اين آيات در ابواب آينده هم بيايد . « وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها » طبرسى - قد - در ( ج 6 ص 350 ) مجمع گويد : يعنى چهارپايان را هم براى شما از آب آفريده مانند خود شما چون خدا فرموده « و خدا آفريده هر جنبنده را از آب ، 45 - النور » واژه انعام بيشتر شتر را فرا گيرد و هم گاو گوسفند را و در لغت آنهايند كه سم شكافته نرم و سم بسته دارند چون شتر و آنها كه سم سخت دارند چون خر و اسب فرا نگيرد . « براى شما گرمى دارند » يعنى جامه از ابن عباس و جز او و گفتند : هر چه از آن گرمى خواهند و از پشم و كرك و مو سازند و عبا و لحاف و جامه و فرش و جز آن را هم فرا گيرد . زجاج گفته : خداى سبحان گزارش داده كه در انعام گرم كن ماهست و نفرموده در آنها براى شما جلوگير از سرما است . زيرا هر چه از گرما پوشش باشد از سرما هم پوشش است .