باب پنجم آداب شير دوختن و چراندن و در آن نوادرى است 1 - در معانى الاخبار - 284 - بسندى كه مردى شترى را نزد پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله دوشيد و او فرمودش كمى در آن بگذار كه شيرآور باشد . ميفرمايد همه شير پستان را مدوش و اندكى در آن بنه كه شير بالا را بكشد و اگر پستان تهى گردد آمدن شير در آن پس افتد . بيان : در نهايه ( 2 : 25 ) گفته : آن حضرت ضرار بن ازور را فرمود تا شترش را بدوشد و به او فرمود : شير كمى در پستانش بگذار و همه را ندوش ، و مانند آن را گفته . و در مجازات النبويه ( 250 چاپ قاهره ) گويد : و از اين باره است كه فرموده به كسى كه شترى دوخته : وانه كشنده شير را ، سيد گفته : اين استعاره است كه و مقصود اينست كه در پستان شتر اندكى شير بجا نهد و آن را تهى نكند ، زيرا آنچه در آن ماند ، شير بالاتر را بكشد و درزيدن شير را بيفزايد و گويا مانده شير را ميخواند و جايگاه آن مىشود و چون همه را بكشد جوشش آن را كند سازد و درزيدن آن را كم كند . 2 - در محاسن - 641 - : بسندى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمود : جايگاه گوسفند را پاك كنيد و گرد آنها را بگيريد كه از جانداران بهشتند . 3 - و از همان - 642 - : بسندى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمود : رغام گوسفند را پاك كنيد و در جايگاه آنها نماز بخوانيد كه از جانداران بهشتند ، فرمود رغام آب بينى آنها است . 4 - در كافى - 6 : 544 فروع - : بسندش تا رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله كه جايگاه