مغفرت و بازگشت به سوى او كند در گناه عظيم ، و دشمن مىدارد بنده‌اى را به آن كه سهل شمارد گناه اندك را . « 1 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : هيچ بنده‌اى نيست كه گناهى بكند و پشيمان شود از آنچه كرده ، مگر آن كه خداى تعالى او را مىآمرزد ، پيش از آن كه استغفار كند . و هيچ بنده‌اى نيست كه خداى تعالى ، نعمتى به او عطا كند و بداند كه آن نعمت از جانب الهى است ، مگر آن كه خداى تعالى ، او را مىآمرزد ، پيش از آن كه حمد الهى به جاى آورد . « 2 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود : چهار چيز است كه با وجود آنها ، كسى هلاك نمىشود در درگاه الهى ، مگر آن كه مستوجب هلاك باشد . بعد از آن فرمود كه : بنده‌اى كه قصد حَسَنه مىكند و آن را به جاى مىآورد ، خداى تعالى ، براى او ده حَسَنه مىنويسد ، و اگر نكند ، براى نيّت خوبى كه داشته ، يك حسنه مىنويسد « 3 » ، و اگر قصد سيّئه كند و آن سيّئه را نكند ، بر او چيزى نمىنويسد ، و اگر بكند ، هفت ساعت مهلتش مىدهند . نويسندهء حسنات ، مىگويد به نويسندهء سيّئات - كه در طرف چپ جاى دارد - كه : تعجيل مكن در نوشتن . شايد كه بعد از اين ، حسنه‌اى به جا آورد كه موجب محو شدن اين سيّه گردد ؛ زيرا كه خداى عزَّ و جلَّ - « 4 » مىفرمايد كه : به درستى كه حسنات ، سيّئات را مىبرَد ، يا آن كه شايد استغفار بكند . پس اگر چنانچه آن بنده ، بعد از آن سيّئه گفت كه : « أسْتَغْفِرُاللَّهَ الَّذِى لا إلهَ إلّاهُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الْحَكِيم الْغَفُورُ الرَّحِيمَ ذَا الْجَلَالِ وَالإْكْرَامِ وَأتوبُ إلَيْه » ، چيزى بر او نمىنويسد . و اگر هفت ساعت گذشت و حسنه و استغفارى بعد از آن نكرد ، فرشته‌اى كه نويسندهء حسنات است ، به نويسندهء سيّئات مىگويد كه : بنويس بر اين شقىِ محروم ، اين معصيتى را « 5 » كه كرده . « 6 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : وقتى كه بنده ، توبهء نصوح مىكند ، خداى تعالى ، او را دوست مىدارد و در دنيا و آخرت ، آن گناه را بر او مىپوشانَد . راوى پرسيد كه : چگونه مىپوشاند ؟ فرمود كه : از خاطر فرشته‌ها مىبَرد گناهان او را كه نوشته‌اند . و به اعضا و جوارح او مىفرمايد كه : بپوشانيد گناهان او را و گواهى مدهيد . و به آن مواضعى از زمين كه در آن جا

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 427 ، ح 6 . ( 2 ) . همان ، ص 427 ، ح 8 . ( 3 ) . ب : - « و اگر نكند ، براى نيّت خوبى كه داشته ، يك حسنه مىنويسد » . ( 4 ) . الف : « تعالى » . ( 5 ) . الف : - « را » . ( 6 ) . همان ، ص 429 و 430 ، ح 4 .