[ نكوهش مضطر ساختن امام براى بيزارى از تابعان ] وَ قَالَ : اتَّقُوا اللَّهَ أيَّتُهَا الْعِصَابَةُ ، وَ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ لا يَكُونَ مِنْكُمْ مُحْرِجُ الإْمَامِ فَإِنَّ مُحْرِجَ الإْمامِ هُوَ الَّذِى يَسْعَى بأهْلِ الصَّلَاحِ مِنْ أتْبَاعِ الإْمَامِ الْمُسْلِمِينَ لِفَضْلِهِ الصَّابِرِينَ عَلَى أدَاءِ حَقِّهِ الْعَارِفِينَ لِحُرْمَتِهِ . وَ اعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ نَزَلَ بِذَلِكَ الْمَنْزِلِ عِنْدَ الإْمَام ، فَهُوَ مُحْرِجُ الإْمَامِ فَإذَا فَعَلَ ذَلِكَ عِنْدَ الإْمَامِ أَحْرَجَ الإْمَامَ إلى أنْ يَلْعَنَ أهْلَ الصَّلَاحِ مِنْ أتْبَاعِهِ الْمُسَلِّمينَ لَفَضْلِهِ الصَّابِرِينَ عَلَى أداءِ حَقِّهِ الْعَارِفِينَ بِحُرْمَتِهِ ، فَإذَا لَعَنَهُمْ لإِحْرَاجِ أعْدَاءِ اللَّهِ الإْمَامَ صَارَتْ لَعْنَتُهُ رَحْمَةً مِنَ اللَّهِ عَلَيْهِمْ ، وَ صَارَتِ اللَّعْنَةُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ مَلَائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ عَلَى اولئِكَ . و فرمود كه : از خداى تعالى حذر كنيد - اى جماعت شيعه ، و اگر توانيد - ، چنان كنيد كه كسى از شما ، امام را مَلجَأ و مُضطر نسازد . پس به درستى كه ملجأ سازنده و دشوار كنندهء كار بر امام ، آن كسى است كه بدگويى مىكند اهل صلاح را كه از متابعان امام‌اند ، و فضل و شرفِ او را تصديق مىنمايند ، و بر اداى حقّ او صبر مىكنند ، و حرمت او را مىدانند ( ؛ يعنى بدگويىِ ايشان نزد امام مىكند در حضور مخالفان - كه امام از ايشان ، تقيّه مىكند و نمىخواهد كه ايشان بدانند كه آن جماعتِ اهل صلاح ، از شيعيان و مواليان امام‌اند - ، پس آن جماعت ، بدگويان شده‌اند . و مىتواند بود كه مراد ، آن باشد كه بدگويان ، بدى آن جماعت را از روى تقيّه ، لعنت مىكند و از آنها تبرّى مىكند و سبب ملجأشدن امام به لعن آن جماعت را پيش حكّام جور ، مثل بنىاميّه و غير ايشان مىكنند و ايشان ، آن جماعت را به بدى مىشناسند . پس امام ، مضطر مىشود به آن كه آن جماعت را لعن كند تا حكّام ندانند كه اين جماعت ، از شيعيان و دوستان امام‌اند . و شايد كه مراد ، آن باشد كه هر گاه بدگويان ، پيش امام ، شهادت به بدىِ اين جماعت دادند ، هر چند امام به حسب علم باطن داند كه آن شهادت در حقّ آن جماعت ، دروغ است ، امّا به حسب ظاهر ، چون ايشان مقبولُ الشهاده‌اند ، امام ، ملجأ مىشود به آن كه آن جماعت را لعنت كند . و اين معنى خالى از بُعدى نيست . بعد از آن فرمود كه : بدانيد كه كسى كه در اين منزل فرود مىآيد ، نزد امام ، يعنى چنين كارى مىكند . پس او ، مُضطر سازندهء امام است ، و وقتى كه چنين كارى كند نزد امام