من شريك مىكند ، من آن عمل را به آن شريك ، مىگذارم و قبول نمىكنم ، مگر عملى را كه از براى من خالص باشد . « 1 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : هر نوع از ريا ، شرك به خداى تعالى است . به درستى كه كسى كه عملى را از براى مردم مىكند ، ثوابش بر مردم است و كسى كه كارى را از براى خداى تعالى مىكند ، ثوابش بر خداى تعالى است . « 2 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه در تفسير قول الهى كه : « فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً » ، « 3 » فرمود كه : مردى كه عمل خيرى به جا آورد و غرضش تحصيل رضاى الهى نباشد ، بلكه مطلبش آن باشد كه مردم ، او را به خوبى وصف كنند و به مردم بشنوانَد ، پس چنين كسى در عبادت الهى ، ديگرى را شريك ساخته . بعد از آن فرمود كه : هر كسى كه خوبى را پنهان كند ، مدّت بسيارى نمىگذرد كه خداى تعالى ، خوبىِ او را ظاهر مىسازد ، و هر كس كه بدى را پنهان مىكند ، مدّت بسيارى نمىگذرد كه خداى تعالى ، بدىِ او را ظاهر مىكند . « 4 » يعنى هر گاه نيّت و باطن كسى بد باشد و اعمال خير را از براى مردم و اغراض باطله به جا آورد و غرضش بندگى الهى نباشد ، خداى تعالى ، او را رسوا مىكند . و ظاهر اين است كه مراد ، امر به اظهار سيّئه و مجاهره به فسق نيست ؛ زيرا كه در اخبار وارد گشته كه سيّئهء مخفى را خداى تعالى مىآمرزد و صاحب سيّئهء علانيه را مخذول مىسازد . و ممكن است كه مراد ، آن باشد كه هر گاه كسى فعل قبيحى را بسيار مكرّر كند و پشيمان نباشد و اصرار بر آن نمايد ، خداى تعالى ، او را رسوا مىكند . و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : كسى كه عمل قليلى بكند و مطلبش رضاى الهى باشد ، خداى تعالى ، زياده از آنچه او كرده ، بر مردم ظاهر مىسازد و كسى كه عمل خير بسيار را از براى مردم بكند و بدن خود را تَعَب دهد و بىخوابى بكشد ، خداى تعالى ، او را در نظر مردمى كه مىشنوند ، قليل و حقير مىكند . « 5 » و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود : محافظت و باقى داشتن عمل ،

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 295 ، ح 9 . ( 2 ) . همان ، ح 3 . ( 3 ) . سورهء كهف ، آيهء 110 . ( 4 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 293 ، ح 4 . ( 5 ) . همان ، ص 296 ، ح 13 .