است هر چه را كه مىخواهد ؛ به اين معنى كه چيزى اصلًا مانع او نمىشود . و فرقِ ميان اراده و مشيّت ، مىآيد در « بَابُ الْبَداء » و دو بابِ بعد از آن ، به اين روش كه مشيّت قبل از اراده است ، پس گذرايىِ اراده ، لازم ندارد گذرايىِ مشيّت را ، به خلاف عكس ؛ و لهذا گذرايىِ مشيّت را بعد از گذرايىِ اراده ذكر كرده . [ حديث ] هفتم اصل : [ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ ، قَالَ : ] سُئِلَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام : أَيَجُوزُ أَنْ يُقَالَ : إِنَّ اللَّهَ شَيْءٌ ؟ قَالَ : « نَعَمْ ، يُخْرِجُهُ مِنَ الْحَدَّيْنِ : حَدِّ التَّعْطِيلِ ، وَحَدِّ التَّشْبِيهِ » . شرح : اين حديث گذشت در [ حديث ] دوّمِ اين باب .